Logo Przewdonik Katolicki

W tym znaku zwyciężysz

Łukasz Starczewski
Fot.

Krzyż: dla pogan znak hańby i upokorzenia, dla chrześcijan znak zwycięstwa Jezusa Chrystusa, Króla Chwały. 14 września Kościół katolicki obchodzi święto Podwyższenia Krzyża Świętego.

Krzyż: dla pogan znak hańby i upokorzenia, dla chrześcijan znak zwycięstwa Jezusa Chrystusa, Króla Chwały. 14 września Kościół katolicki obchodzi święto Podwyższenia Krzyża Świętego. 

 

Zarys kultu

Kult relikwii Krzyża Świętego rozwijał się wśród chrześcijan od czasu odnalezienia narzędzia odkupieńczej męki Chrystusa przez cesarzową Helenę, matkę cesarza Konstantyna (pomiędzy 335 a 347 r.). Dzięki przekazowi pisarzy wczesnochrześcijańskich wiadomo, że 13 września 335 r. obchodzono w Jerozolimie rocznicę dedykacji bazylik: Zmartwychwstania i Męczenników. Miało to mieć związek z odnalezieniem drzewa krzyża. Pokazywano wtedy wiernym jego relikwie. W Liber pontyficalis znajduje się wzmianka o odnalezieniu krzyża 3 maja 309 r., za panowania papieża Euzebiusza. Święto powszechnie obchodzone na Wschodzie, na Zachodzie stało się popularne w VIII w. Obchodzono je 3 maja (w diecezjach polskich 4 maja). Podczas najazdu na Jerozolimę (614 r.) Persowie skradli święte relikwie. W roku 628 odzyskał je cesarz Herakliusz, by dwa lata później wnieść na swych ramionach do jerozolimskiej bazyliki Zmartwychwstania. Inni twierdzą, że krzyż umieszczono w Konstantynopolu. Legenda głosi, że niosący go cesarz nie był w stanie udźwignąć relikwii; zdołał to uczynić po zdjęciu cesarskich szat. Wydarzenie zostało upamiętnione obchodem święta Podwyższenia Krzyża Świętego. W 1960 r. papież Jan XXIII zniósł dublujące wrześniowy obchód majowe święto Znalezienia Krzyża Świętego.

 

Sztandar królewski

Kolekta z formularza mszalnego przewidzianego na święto stanowi zapowiedź przesłania liturgii słowa. Kościół prosi Boga o poznanie tajemnic odkupieńczej śmierci krzyżowej, które zaowocuje życiem wiecznym. Św. Paweł Apostoł w Liście do Filipian przypomina  podstawową prawdę o dziele Odkupienia. Chrystus na krzyżu przeżył najgłębsze uniżenie i hańbę w oczach pogan i niewiernych, a wywyższenie w oczach Ojca. Gdyby nie owo posłuszeństwo Chrystusa wobec woli Boga Ojca, ludzkość nie dostąpiłaby zbawienia. Krzyż wywyższa nie tylko Chrystusa. Każdy chrześcijanin trwający przy nim i przy nauce Chrystusa  ma szansę na osiągnięcie doskonałości człowieczeństwa w życiu wiecznym. Ludzkie uniżenie Boga prowadzi do wywyższenia wybranych poprzez udział w Jego chwale. W czytanym fragmencie Ewangelii wg św. Jana Pan Jezus, w dialogu z Nikodemem, wyjaśnia cel swego posłania na ziemię: zbawienie świata. Dokonuje porównania z wywyższeniem węża na pustyni przez Mojżesza. Wąż z brązu, o którym wspomina, był według przekazu Księgi Liczb ratunkiem dla grzeszących Izraelitów. Idąc przez pustynię Naród Wybrany bluźnił przeciw Bogu i Mojżeszowi. Został za to ukarany: Pan zesłał śmiertelnie jadowite węże. Mojżesz, powodowany skruchą ludu, wstawił się za nim u Boga. Każdy, kto spojrzał na wywyższonego według Bożego polecenia węża z miedzi, był uzdrowiony. Wierzymy, że podążając za nauką wywyższonego na krzyżu Chrystusa, zostaniemy uzdrowieni z choroby grzechu i śmierci wiecznej.

 

Źródło życia

Ojcowie Kościoła upatrywali w krzyżu początku mistycznego Ciała Chrystusa. Budują je dwa sakramenty: chrzest i Eucharystia, które jednoczą nas z Kościołem, przyłączają do wspólnoty oczekującej zbawienia dokonanego przez Chrystusowe zwycięstwo nad śmiercią. Naznaczeni krzyżem przy chrzcie świętym, zostaliśmy wywyższeni wraz z Chrystusem, obdarowani zdolnością władzy nad namiętnościami, grzechem. Pobożnie przeżyte święto Podwyższenia Krzyża Świętego skłania wiernych do refleksji nad stanem gorliwości w doskonaleniu tej zdolności. 

 

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki