Zadatek wiecznego życia w Eucharystii

Pośrodku żniw, gdy rolnicy zajęci są zbiorami zboża, w naszych świątyniach rozlega się niezwykłe wołanie Chrystusa: „Ja jestem chlebem żywym, który zstępuje z nieba i daje życie światu”. Mędrzec Pański natomiast zaprasza „prostaczków”, czyli ludzi prostego i szczerego serca „chodźcie, nasyćcie się moim chlebem, pijcie wino, które zmieszałem. Odrzućcie głupotę i żyjcie”. Chrystus w dzisiejszej Ewangelii podejmuje i zarazem wypełnia to wołanie i to w sensie o wiele pełniejszym, niż ktokolwiek mógłby oczekiwać: w znakach chleba i wina daje swoje ciało i krew, czyli samego siebie jako „pokarm na życie świata.” Jest to największy z możliwych i najwspanialszy, ale i najtrudniejszy – bo przekraczający wszelkie wyobrażenia – dar, jaki może otrzymać człowiek. Przez ten dar przestajemy być zwykłymi „zjadaczami i wyrobnikami chleba”, a stajemy się dziećmi samego Boga, których powołaniem staje się niebo.