Logo Przewdonik Katolicki

Przebaczenie i pojednanie

Ks. Marek Dziewiecki
Fot.

Pojednanie to skomplikowany proces duchowy, który nie ma nic wspólnego z pobłażliwością czy godzeniem się na krzywdę. Nie jest też tym samym co przebaczenie.

 

Jednym z pierwszych owoców nawrócenia jest pojednanie z Bogiem, z samym sobą i z drugim człowiekiem.

 

Pojednanie z Bogiem

Człowiek nawrócony to najpierw ktoś pojednany z Bogiem. Takie pojednanie to coś więcej niż tylko uznanie przed Bogiem własnej grzeszności i przeproszenie za popełnione zło. Pojednać się z Bogiem, to uznać z całego serca, że Bóg ma we wszystkim rację, że Jego przykazania są słuszne i że są naszą mądrością, chlubą i radością, bo wskazują nam drogę błogosławieństwa i życia, a przez to prowadzą nas do szczęścia doczesnego i wiecznego.

Jednym ze skutków grzechu pierworodnego jest to, że czasem każdy z nas myśli, że to nie Bóg, lecz człowiek ma rację, że demokratyczna większość ma rację, że rację ma moda, środki przekazu albo dominujące obyczaje. Ludzie, którzy jeszcze nie pojednali się z Bogiem, są przekonani, że rację ma alkohol, pieniądze czy popęd; że rację mają ich emocje albo ich subiektywne przekonania. Tak myślą i błądzą, a następnie rozczarowują się i cierpią. Tymczasem człowiek pojednany z Bogiem już wie, że tylko Bóg ma rację. Także wtedy, gdy Jego racja jest trudna do przyjęcia, gdy jej nie rozumiemy, albo gdy stawia nam wysokie wymagania. Człowiek pojednany z Bogiem to ktoś, kto zajmuje wobec Niego postawę bezgranicznego zaufania, podobnego do zaufania dziecka wobec rodziców, przez których czuje się ono bezwarunkowo kochane.

 

 

Pełne teksty artykułów "Przewodnika Katolickiego" w Internecie ukazują się po 10 dniach od daty wydania drukiem.

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki