Logo Przewdonik Katolicki

Kościół naszym domem

Monika Białkowska
Fot.

Rozpoczynany pierwszą niedzielą Adwentu nowy rok liturgiczny przebiegać będzie pod hasłem Kościół naszym domem

Rozpoczynany pierwszą niedzielą Adwentu nowy rok liturgiczny przebiegać będzie pod hasłem „Kościół naszym domem”

 
Proponowany na nadchodzący rok Program Duszpasterski Archidiecezji Gnieźnieńskiej ma być inspiracją do większego zaangażowania wiernych świeckich w życie Kościoła – do zadomowienia w Kościele i do udomowienia Kościoła.
 
Biblijne domy
W Biblii prawdziwy dom to taki, który zbudowany jest we współpracy człowieka z Bogiem. W prawdziwym domu przekazywane jest nie tylko życie, ale również wartości oparte na Bożej mądrości – a przekazywanie to odbywa się nie tylko słowami, ale i przykładem. Ojcem takiego domu jest sam Bóg.
W domu Adama i Ewy – raju – panowała harmonia, dopóki jego mieszkańcy nie zaczęli go „poprawiać” zgodnie z podszeptami szatana. Kolejny swój dom ludzie musieli zacząć budować już sami, poza rajem, zmagając się z trudem, chorobami i cierpieniem. Innym biblijnym obrazem domu jest Nazaret – dom Świętej Rodziny, oparty na fundamencie wiary i tradycji. Do rozmaitych domów przychodził również Jezus podczas swej publicznej działalności, troszczył się również o dom Ojca, by nie zamieniano go w targowisko. Obiecał wreszcie swoim uczniom, że idzie im przygotować miejsce w domu Ojca, gdzie jest mieszkań wiele.
 
Kościół
Program duszpasterski zakłada przypomnienie wiernym, że ich domem jest Kościół, również w swoich partykularnych wymiarach – jako diecezja i parafia, że domem jest rodzina, a również sam człowiek jest domem Ducha Świętego. „Naszym wspólnym domem jest Kościół, w którym spotykamy się z Trójjedynym Bogiem – czytamy w Programie. – Kolumnami domu są Święci - w niebie i na ziemi. W Kościele karmimy się Ciałem Pańskim. Sprawowana w nim Eucharystia poszerza przestrzeń dla wszystkich ludzi, nie tylko dla tych, którzy już wierzą w Chrystusa i przyjęli chrzest, ale także dla jeszcze szukających Pana.
Program ukazuje również żywotną relację między Kościołem i rodziną. „Kościół w rodzinie się uobecnia, a rodzina czerpie z bogactwa Kościoła, aby realizować zadania, do których została powołana. Po raz pierwszy małżeństwo, rodzina, zostały nazwane „małym Kościołem”, „miniaturą Kościoła” w IV w. przez św. Jana Chryzostoma, patriarchę Konstantynopola. Św. Augustyn natomiast porównywał funkcję ojca w rodzinie do funkcji biskupa – jeden i drugi powinien dbać o wspólnotę wiary”.
 
Kapłani i świeccy
Pełne doświadczanie Kościoła jako domu wymaga wysiłku zarówno ze strony wiernych, jak i ich duszpasterzy. „Ks. prof. Ryszard Kamiński, analizując trudności w przemianach modelu pracy duszpasterskiej w naszych parafiach, dostrzegł palącą potrzebę przemiany mentalnościowej księży duszpasterzy, przyzwyczajonych bardziej do indywidualizmu aniżeli do pracy wspólnotowej. Wśród części duchowieństwa istnieje też pewna niechęć do współpracy w dziedzinie duszpasterskiej. Pierwszym krokiem do przemiany takiej sytuacji jest tworzenia wspólnot kapłańskich oraz wychowywanie przyszłych kapłanów do mentalności i duchowości wspólnotowej” – czytamy w Programie. Autorzy Programu zwracają również uwagę na to, że wierni coraz częściej zawężają pojęcie Kościoła do hierarchicznej instytucji. „Panuje myślenie, że Kościół to papież, biskupi i księża. Stąd ważne jest odkrycie swego powołania w Kościele jako daru, który trzeba umieć właściwie i pozytywnie odczytać. Bóg powołuje do pełnienia służby w Kościele, ale: po pierwsze – nie wszyscy to powołanie odczytują, po drugie – nie wszyscy nań odpowiadają, po trzecie – nie wszyscy mają duchowych doradców w kwestii odkrywania powołania”.
 
Diecezja
Na poziomie diecezjalnym doświadczaniu Kościoła jako domu służyć mają przede wszystkim relacje między biskupem a kapłanami, oparte na więzach nadprzyrodzonej miłości, w których zjednoczenie woli kapłanów z wolą biskupa będzie czyniło ich pasterską działalność jeszcze bardziej owocną. „Swego biskupa zatem należy pokochać jak ojca, ale i biskup ma każdego ze swoich kapłanów kochać ojcowską, wymagającą, pełną zatroskania miłością, ludzką i nadprzyrodzoną, eklezjalną i Chrystusową”.
 
Parafia
Na poziomie parafialnym wielkie zadanie do spełnienia ma proboszcz, ojciec domu, jakim jest parafia. Wiele tu zależy od jego zdolności do budowania relacji z parafianami i wspierania ich wzajemnych relacji. „Kapłan jest tym, który nie tylko będzie czekał na powierzonych sobie wiernych w parafialnej świątyni, ale wyjdzie im naprzeciw. Jest tym, który będzie zapraszał ich do budowania grup parafialnych i zachęcał do współdziałania tych wspólnot dla dobra całej parafii i każdego z jego członków z osobna”.
Autorzy Programu zwracają uwagę, że w duszpasterstwie parafialnym największą rolę odgrywa duszpasterstwo małżeństw i rodzin. Skuteczność i trwałość oddziaływań duszpasterskich zależeć będą od tego, na ile uda się dotrzeć do małżeństw, szczególnie młodych i w średnim wieku. Z kolei duszpasterstwo dzieci i młodzieży w parafiach skoncentrowało się głównie na przygotowaniu do sakramentów, a brakuje w nim zaangażowania młodych w regularnie spotykające się grupy apostolskie.
Troska o realizację w parafiach idei wspólnoty wspólnot spoczywa w dużej mierze na parafialnych radach duszpasterskich. „W ramach spotkań tych rad brakuje czasami rozmów o sprawach duszpasterskich, o tym, jak dotrzeć do parafian z Dobrą Nowiną, zwłaszcza do tych, którzy są daleko od Kościoła. Z drugiej zaś strony da się także zauważyć pewne unikanie przez członków tych rady tematów duszpasterskich” – zauważają autorzy Programu.
Zwracają również uwagę na to, jak ważnym elementem w życiu parafii jest wierność polskim zwyczajom i obrzędom, powiązanym z liturgią Kościoła. „Nie należy zmieniać zbyt lekkomyślnie ani rannej procesji rezurekcyjnej, nocnej pasterki, święcenia pól i pokarmów ani obchodów świąt i odpustów. Swoją wartość formacyjną mają też uroczyste, nadzwyczajne manifestacje religijne z udziałem licznych wiernych. To znak potwierdzający rolę obecności religii w przestrzeni publicznej” – czytamy w Programie.
 
Człowiek
Ciało ludzkie jest domem Ducha Świętego, należy więc o nie dbać tak, jak dba się o świątynię Boga. Nie można dać się przekonać, że chrześcijaństwo jest wrogiem ciała – chrześcijaństwo sprzeciwia się nie ciału, ale grzechowi, który degraduje ludzką cielesność. Właściwa troska o ciało oznacza utrzymywanie go w świętości i czci. Program duszpasterski zwraca na to uwagę, przypominając, jak ważne jest dziś przywracanie poczucia świętości i podkreślanie przeznaczenia ciała ludzkiego do świętości. „Troska o zachowanie ciała w świętości obejmuje jednak nie tylko sprawy seksualności człowieka, ale również wszystko to, co ciało wyniszcza, np. alkoholizm, narkomanię, itp. Powinniśmy również troszczyć się o świętość ciała bliźniego. Troska ta obejmuje zarówno życie rodzinne, jak i wszelkie relacje towarzyskie i społeczne”.
 
Realizacja
Realizacja założeń tegorocznego Programu Duszpasterskiego Archidiecezji Gnieźnieńskiej odbywać się będzie w wielu wymiarach. Pierwszym z nich jest posługa słowa prowadząca do odkrycia, że Kościół rzeczywiście jest domem wszystkich wierzących. Innymi wymiarami mają być posługa sakramentalna, sprawowana zgodnie z normami liturgicznymi i przy aktywnym udziale świeckich oraz posługa miłości, zakładająca współpracę duchownych i świeckich dla dobra całej wspólnoty.
Wśród poszczególnych wydarzeń, przez które realizowany będzie tegoroczny problem wymienić warto wydarzenia światowe, jak VII Światowe Spotkanie Rodzin w Mediolanie (maj/czerwiec 2012), Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny w Dublinie (czerwiec 2012) czy zapowiedziane na październik rozpoczęcie Roku Wiary oraz wydarzenia ogólnopolskie, takie jak IX Krajowy Kongres Misyjny Dzieci w Warszawie (maj 2012). W archidiecezji gnieźnieńskiej najważniejszymi wydarzeniami roku będą obchody 50. rocznicy święceń kapłańskich abpa Józefa Kowalczyka, odpust ku czci św. Wojciecha (28–29 kwietnia), Archidiecezjalny Kongres: Parafialnych Rad Duszpasterskich i Ekonomicznych, ruchów, stowarzyszeń i grup apostolskich, VII Archidiecezjalny Kongres Misyjny Dzieci i Młodzieży (4 czerwca),obchody 150. rocznicy śmierci Pauliny Jaricot oraz 390. rocznicy powstania Kongregacji Ewangelizowania Narodów.
 

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki