Pomyślność pochodzi od Boga

Obrzędu poświęcenia dokonał biskup włocławski Wiesław Alojzy Mering, któremu towarzyszył kapelan ks. kanonik Sławomir Deręgowski. Obecni byli duchowni: kanclerz Kurii Diecezjalnej ks. prałat Artur Niemira, dyrektor Wydziału Ekonomiczno-Budowlanego Kurii Diecezjalnej ks. prałat Lesław Witczak z referentem ds. gospodarczych kurii ks. Maciejem Jasińskim, dyrektor Muzeum Diecezjalnego we Włocławku ks. kanonik Piotr Sierzchała, a także dyrektor Włocławskiego Wydawnictwa Diecezjalnego i redaktor naczelny „Ładu Bożego” ks. kanonik Waldemar Karasiński. W uroczystości uczestniczył mgr inż. Andrzej Tomaszewski z Pracowni Projektowej „Jota” we Włocławku, reprezentujący głównego wykonawcę, firmę „Lux-Dom” we Włocławku, jej prezesi: mgr inż. Krzysztof Mizgajski i mgr inż. Marek Ziętalski oraz mgr inż. Tomasz Różnowski, który jako kierownik będzie prowadził kolejne etapy rozbudowy.

W okolicznościowym wystąpieniu ks. Witczak nakreślił dzieje budynku Kolegium Wikariuszy i wspomniał o wkładzie diecezji włocławskiej w rewitalizację włocławskiej Starówki. Dokonując obrzędu poświęcenia placu budowy, ks. bp Mering prosił Boga o błogosławieństwo dla tego przedsięwzięcia i dla ludzi, którzy będą tu pracować. Na zakończenie zebrani stanęli do wspólnej, pamiątkowej fotografii.

Właściwy proces inwestycyjny rozpoczął się 1 kwietnia 2011 r., po podpisaniu 30 marca umowy między inwestorem (diecezją włocławską) a wykonawcą i po przekazaniu placu budowy. Funkcję inżyniera kontraktu sprawuje Pracownia Projektowa „Jota”, która opracowała dokumentację projektową.

Przypomnijmy, że Muzeum Diecezjalne mieszczące się przy pl. Kopernika 3 zostało poświęcone i otwarte 3 grudnia 2005 r. Należy jednak do najstarszych tego typu placówek w Polsce, bowiem pierwsze, złożone z dwóch sal muzeum diecezjalne, powstało ok. 1870 r. i funkcjonowało w gmachu Wyższego Seminarium Duchownego. Zbiory gromadzili księża: Zenon i Stanisław Chodyńscy, Władysław Kubicki i Władysław Górzyński. Pieczołowicie zinwentaryzowane obiekty eksponowano w odpowiednio przystosowanych szafach. Wśród eksponatów znajdowały się m.in. numizmaty, medale, pieczęcie, autografy, stare ornaty i hafty kościelne, obrazy, portrety, rzeźby i płaskorzeźby, tryptyki ołtarzowe, fotografie. W 1939 r. ekspozycja była dostępna do zwiedzania, po wcześniejszym uzgodnieniu z kustoszem ks. Henrykiem Brzuskim. Zabytków użyczano też na wystawy ogólnopolskie. Podczas II wojny światowej część zbiorów (m.in. argentaria kościelne) ukradli Niemcy, a pozostałe obiekty uległy rozproszeniu, często zniszczeniu, a także, niestety, przywłaszczeniu... Po wojnie placówka przestała istnieć na długie lata, choć dostrzegano potrzebę jej reaktywowania. Dopominali się o to m.in. kolejni diecezjalni konserwatorzy zabytków: ks. Jan Paweł Grajnert i ks. Józef Arabski. Decyzję o reaktywowaniu muzeum podjął biskup włocławski Bronisław Dembowski, wydając 23 kwietnia 1995 r. odpowiedni dekret.

Obecnie Muzeum Diecezjalne we Włocławku, jako jedyne w regionie, ma wiele różnego rodzaju zabytków sakralnych z epoki gotyku, renesansu i baroku. Są wśród nich przedmioty, które pełniły rolę użytkową w liturgii, służyły kultowi, będąc jednocześnie dziełami sztuki. Ofiarodawcami są głównie kapłani diecezjalni, choć niejeden obiekt przekazali wierni świeccy. W salach eksponowane są również pamiątki związane z Ojcem Świętym Janem Pawłem II, kolekcja portretów trumiennych i zbiór medali. Do tej pory, ze względu na niewielką przestrzeń wystawienniczą, prezentowana jest zaledwie część zbiorów. Sytuacja zmieni się po rozbudowie.

Dyrektor Muzeum Diecezjalnego we Włocławku ks. kanonik Piotr Sierzchała zwraca się do wszystkich osób zainteresowanych wsparciem działań placówki z gorącym apelem i prośbą o przekazywanie pamiątkowych przedmiotów do zbiorów. Muzeum zainteresowane jest też fortepianem.