POSTAWA SIEDZĄCA – ma swoje korzenie w Piśmie Świętym. Siedzi Chrystus nauczający w świątyni (Łk 2, 46), siedzi również słuchająca Jezusa Maria, siostra Marty i Łazarza (Łk 10, 42). Postawa siedząca jest zatem z jednej strony postawą pełniącego swą posługę nauczyciela (papież często głosi homilię na siedząco), z drugiej słuchającego ucznia. Człowiek, który siedzi, pozwala spocząć ciału, aby wytężyć umysł. Jest gotowy do przyjmowania słowa. Uczestnicy Mszy Świętej siadają na czas słuchania słowa Bożego, śpiewu psalmów, homilii.
Taka pozycja ciała sprzyja także modlitwie medytacyjnej, rozważaniu natchnionych przez Ducha Świętego tekstów. Siedzą kobiety przed grobem Jezusa, rozważając minione wydarzenia i trwając w oczekiwaniu
(Mt 27, 61). Ponadto postawa siedząca jest wyrazem zażyłości – w relacjach międzyludzkich nie przy każdym człowieku zdobywamy się na odwagę, by usiąść. Jako uczniowie Chrystusa jesteśmy zaproszeni, aby zasiadać z Nim do jednego stołu (Mk 14, 3), a w wieczności królować z Nim po prawicy Wszechmocnego (Łk 22, 69). W liturgii należy dbać o czytelność i prostotę tej postawy. Wyprostowany kręgosłup, ręce spoczywające na kolanach, prosto ułożone nogi sprzyjają skupieniu wewnętrznemu i nie rozpraszają innych uczestników liturgii.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 45/2007
