Czy woła mnie Bóg? (III)

Jakie przymioty duchowe powinienem spełniać, by w przyszłości być dobrym kapłanem? (...).

Paweł

Mówiąc o duchowych przymiotach, które powinien posiadać kapłan, pisałem – za Janem Pawłem II – że formacja ludzka kapłańskiego serca ma zasadnicze znaczenie, bowiem nie można być dobrym księdzem, jeśli nie jest się dobrym człowiekiem.

Papież w dokumencie „Pastores dabo vobis” pisze jeszcze o dwóch bardzo ważnych wymiarach kapłańskiego życia. Pierwszy z nich to głębokie życie ducha. W dokumencie „Optatam totius” Soboru Watykańskiego II czytamy m.in.: „mając przez święcenia upodobnić się do Chrystusa-Kapłana, niech trybem całego życia przyzwyczajają się przylgnąć do Niego najserdeczniej jako przyjaciele”. Każdy kapłan winien być przyjacielem Chrystusa. On sam nie może być Kimś obcym, z Kim spotykamy się tylko na „płaszczyźnie zawodowej” (nr 8). Realizacja powołania ma o tyle sens, o ile wewnętrzne zespolenie z Chrystusem i żywa z Nim relacja motywuje nas do trudów podejmowania ewangelizacji. Rozważanie Słowa Bożego, czynne uczestnictwo w Eucharystii i modlitwa brewiarzowa oraz udział w innych tajemnicach Kościoła, świadomość związku ze swoim biskupem oraz obecność wśród ludzi ubogich materialnie i duchowo: wśród niewierzących, wątpiących i poszukujących, to przestrzenie spotkania z Chrystusem i okazja do jeszcze większego zacieśniania wspomnianej więzi (por. „Optatam totius”, nr 8).

Drugi ważny wymiar kapłańskiego życia – według Jana Pawła II – to zaangażowanie intelektualne kapłana „jawiące się jako nieustanna potrzeba rozumu, dzięki któremu człowiek ‚uczestniczy w świetle Bożej myśli’ i stara się zdobyć mądrość, która z kolei uzdalnia go i prowadzi do poznania i przylgnięcia do Boga” („Pastores dabo vobis”, nr 51).

Wszystkie te przymioty są bardzo ważne, ale trzeba wiedzieć, że pracuje się nad nimi nieustannie, nawet będąc już księdzem. Seminarium to czas i miejsce, gdzie w szczególny sposób stworzone są warunki do pracy nad własną osobą, a tym samym i nad własnym powołaniem. Najistotniejsza jest umiejętność stawania w prawdzie wobec siebie i seminaryjnych formatorów, aby udało się to co słabe umocnić.