Przybytek

„Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie Bogiem z nimi”.

Pojawiające się w tekście Apokalipsy św. Jana słowo „przybytek”, skené, oznaczało chwilowe, tymczasowe i zakryte miejsce zamieszkania pielgrzymów, żołnierzy, pastuchów czy nomadów. Zwykle w określeniu tym chodziło po prostu o namiot.

Słowo skené stało się też techniczną nazwą budynków, niekiedy zredukowanych jedynie do fasady, w teatrach rzymskich i greckich, w których – lub za którymi – mieściły się szatnie dla aktorów. Ozdobna fasada wpisywała się w scenografię przedstawienia, a jej znaczącym elementem były wejścia i wyjścia dla aktorów.

W historii narodu wybranego przybytek-namiot na trwałe stał się synonimem miejsca świętego w związku z opisem wyjścia z ziemi egipskiej. Bóg nakazał wtedy skonstruować przybytek, w którym zamieszkał; z hebrajskiego czasownika shakan (zamieszkał) powstał rzeczownik shekinah na oznaczenie tajemniczej obecności, miejsca przebywania. Było to sanktuarium przenośne, którego centrum stanowiła arka przymierza (Wj 26-27). Tam Bóg wygłaszał swoje wyrocznie, nazywano je więc Namiotem Świadectwa. Z czasem słowo shekinah stało się zastępczym imieniem Bożym, którego synonimem jest właśnie skené użyte w Apokalipsie św. Jana.

W księdze tej podkreślony jest tymczasowy dualizm świątyni niebieskiej i ziemskiej, czyli Kościoła, który to dualizm z czasem straci sens. Kiedy na końcu czasów Bóg uczyni wszystko nowe, Pan zamieszka wraz z ludźmi, otrze z ich oczu wszelką łzę, będzie BOGIEM Z NIMI, świątynia nie będzie już potrzebna. Będzie to przybytek, czyli zamieszkiwanie Boga z ludźmi. Oto nowy porządek stworzenia: nowe życie zbawionych, obdarzonych łaską obecności samego Boga.