11 lipca - 16 lipca

Poniedziałek, 11 lipca, św. Benedykta

Prz 2,1-9; Mt 19,27-29

"Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą"

Nie jest łatwo zostawić to, do czego przywykliśmy. Tak wiele nagromadziliśmy przyzwyczajeń, muszelek, pudełeczek, które wloką się gdzieś za nami. A prawdziwe przebywanie z Chrystusem polega na umiejętności zostawienia tego wszystkiego.

Zaczynamy to dobrze rozumieć, kiedy umrze nam ktoś bliski. Zostają rzeczy, z którymi nie ma niekiedy co zrobić.

Umiejmy zostawiać rzeczy. Niech one nie wiążą nas ze sobą. Życie wieczne odziedziczą ci, którzy umieją zostawiać.

Wtorek, 12 lipca, św. Brunona z Kwerfurtu

Wj 2,1-15; Mt 11,20-24

"Ziemi sodomskiej lżej będzie w dzień sądu niż tobie"

Nam się niekiedy wydaje, że w porównaniu z innymi jesteśmy w miarę porządni. Lubimy tak siebie pocieszać, że oto przecież niektórzy są gorsi od nas. To jest postawa, którą Chrystus bardzo często piętnował. I to wcale nie dlatego, że wtedy ludzie byli większymi grzesznikami od nas.

Trzeba baczyć, by nie zastawiać na siebie pułapki Korozain, Betsaidy i Kafarnaum. Trzeba pokorę złączyć z czuwaniem: nie znamy dnia ani godziny, a w ekonomii zbawienia pierwsi zostają ostatnimi.

Środa, 13 lipca,

św. Andrzeja Świerada i Benedykta

Wj 3,1-6.9-12; Mt 11,25-27

"Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi"

W tych lipcowych dniach dajmy się ponieść modlitwie uwielbienia. Wysławiajmy Boga za to, że jest Panem nieba i ziemi, czyli całego świata; świata, którego dotykamy, który nas cieszy, który jest piękny. Dajmy się ponieść radości prostaczków, Bożych szaleńców, którzy są wdzięczni Bogu za to, że dał nam aż tyle ujrzeć, doświadczyć, przeżyć. Nie bądźmy ciągle tacy ważni, uczeni, mądrzy.

Pan Bóg przekazał nam wszystko, co miał najcenniejsze. Wysławiajmy Go za to.

Czwartek, 14 lipca

Wj 3,13-20; Mt 11,28-30

"Jestem cichy i pokorny sercem"

Jezus mówi o sobie, że jest cichy i pokorny. W swoim sercu poleca nam szukać ukojenia, odpocznienia, pokrzepienia, tam chce nas odciążyć z naszego obciążenia. Co mnie dziś najbardziej przygniata?

Te słowa mówią wiele o Jego miłości. Z całą pewnością kierują nas ku Eucharystii. Przypominają, że powinniśmy uczyć się od Niego brać jarzmo: ciężar cierpień fizycznych i duchowych, niezrozumienia, nawet słabości. Ale słowa Chrystusa są też nadzieją na ostateczne z Nim spotkanie, na ostateczne "przyjście" do Niego.

Piątek, 15 lipca, św. Bonawentury

Wj 11,10-12,14; Mt 12,1-8

"Uczniowie Jego, będąc głodni, zaczęli zrywać kłosy i jeść"

Uczniowie z Jezusem wędrujący pośród zbóż przypominają nam o tym, że Syn Człowieczy jest Panem szabatu, czyli że Jego słowo musimy przedkładać ponad wszystkie nasze zarządzenia i prawa. Nie mamy dbać o literę, lecz o ducha, bo ostatecznie On będzie nas sądził z miłości.

Wędrujmy z Nim pośród zbóż, niech nas tam przekona, że trzeba dawać pełną garścią i że niewinnych nie powinno się potępiać. Niech nam pomaga zrozumieć swoje własne słowa: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary.

Sobota, 16 lipca, NMP z Góry Karmel

Za 2,14-17; Mt 12,46-50

"Oto moja matka i moi bracia"

Góra Karmel jest dla nas wezwaniem do duchowego wzrostu: od czasów proroka Eliasza przypomina nam, że trzeba się zdecydować, komu chcemy służyć, Bogu prawdziwemu czy baalom naszych dni. Potrzebujemy duchowego wzrostu, wstępowania wzwyż, musimy od siebie wymagać.

Chrystus mówi nam dzisiaj: kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten jest moim domownikiem. Jesteśmy Jego braćmi, jeśli pełnimy Jego wolę, jak Maryja, pokorna służebnica Pańska.