Piotr w okowach

Rzymska Bazylika św. Piotra w Okowach jest widzialnym znakiem mocy modlitwy Kościoła w intencji papieża. W przeszklonej urnie pod ołtarzem do dziś możemy oglądać żelazne okowy, z których Anioł Pański wyswobodził uwięzionego w Jerozolimie Piotra, kiedy "Kościół modlił się za niego nieustannie do Boga" (Dz 12, 5).

W tej samej urnie są też i inne pęta. Te, które Jezus przepowiedział Piotrowi nad Jeziorem Tyberiadzkim: "gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz". Rzymskie okowy, w które zakuty był Piotr w więzieniu pod Kapitolem, nim umarł na krzyżu w Watykanie.

W połowie V w. papież Leon Wielki złożył oba łańcuchy do jednej urny i umieścił je w starej bazylice, tuż obok Koloseum. Tam pozostają do dziś, nierozerwalnie i cudownie, jak mówi tradycja, ze sobą połączone. Jako świadectwo modlitwy Kościoła i męczeńskiej śmierci Piotra.

Dzieje Rybaka z Galilei na zawsze pozostaną głównym kluczem do zrozumienia każdego pontyfikatu. Jak pierwsi jerozolimscy chrześcijanie oczekujemy, że Bóg wysłucha modlitwy Kościoła i zerwie ciążące na Papieżu okowy. Dobrze już jednak wiemy, że jak każdy Piotr, również i ten Papież dźwiga okowy codziennego krzyża, z których aż do śmierci nie zostanie oswobodzony. Taka jest droga Piotra, której my nie chcemy, której mu nie życzymy. Możemy mu jednak w niej towarzyszyć.

Co roku w Wielki Piątek Jan Paweł II udawał się do Koloseum, by w miejscu męczeństwa rzymskich chrześcijan poprowadzić Drogę krzyżową. Wciąż mamy nadzieję, że przybędzie i tym razem, że klinika Gemelli, nazywana już "trzecim Watykanem", nie będzie podczas tych świąt jego drugim, osobistym Koloseum.