Słowo to występuje zarówno w postaci rzeczownikowej, jak i przymiotnikowej. Zwykliśmy mówić o etyce zawodu polityka, jak i o postępowaniu etycznym wbrew powszechnie panującym opiniom. Oznacza to, że w niektórych przypadkach traktujemy etykę jako pewien zbiór zasad postępowania, obyczajów. Innym razem mówimy o etyce, jako o pewnych normach i regułach postępowania niezależnych od tego, co jest, a raczej wskazujących na to, co powinno być. Owo rozróżnienie wskazuje dość dokładnie na dwa podstawowe pojęcia etyki - jako opisu tego, co jest uznaną normą w danym społeczeństwie czy w życiu danego człowieka; bądź jako analizy tego, co powinno być ową normą, powszechnie i bezwzględnie obowiązującą, niekiedy wbrew panującej opinii. Oznacza to, że etykę możemy uprawiać na sposób bądź opisowy, bądź normatywny.
Pierwszy z tych sposobów jest bliższy socjologii czy psychologii niż klasycznie rozumianej etyce. Zajmuje się tym, co nazywamy etosem. Drugi sposób - etyka normatywna szuka w etosie zawsze i powszechnie obowiązujących norm. Jest on właściwy tradycji klasycznej.
Istnieje jeszcze jeden sposób rozumienia i uprawiania etyki - tzw. metaetyka. Zajmuje się analizą języka używanego w etyce (np. wyrażeniami typu "to postępowanie jest etycznie słuszne, ale czy jest ono dobre?"). Warto jednak zauważyć, że domeną etyki (tak opisowej, jak i normatywnej) jest moralność. Etyka jest bowiem bądź opisem, bądź analizą normatywną moralności.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 11/2005
