Pierwszy z nich wskazuje na moralność jako zespół faktycznie istniejących wartości, norm i ocen regulujących zachowania ludzi, jak również same zachowania ujmowane z punktu widzenia...
Jest to słowo bardzo wieloznaczne, któremu nadaje się bardzo różną treść i różny zakres. Znów trzeba powrócić tutaj do rozróżnienia sensu opisowego i oceniającego (czyli neutralnego i normatywnego).
Pierwszy z nich wskazuje na moralność jako zespół faktycznie istniejących wartości, norm i ocen regulujących zachowania ludzi, jak również same zachowania ujmowane z punktu widzenia dobra i zła. Jako taka, moralność staje się składową kultury (osobistej czy narodowej).
Niekiedy tak rozumiana moralność kojarzy się z obyczajami. Pomimo zewnętrznego podobieństwa są jednak między nimi znaczące różnice. Normy obyczajowe skupiają się na pytaniu "co wypada robić/nie robić?", a normy moralne "co jest źle robić/nie robić?". Różnica między tymi pytaniami to różnica między poczuciem wstydu a poczuciem winy.
W znaczeniu wartościującym (normatywnym) moralność wskazuje na określone wartości, normy, oceny, jak i same zachowania uznawane za właściwe z punktu widzenia określonego ideału etycznego. Tym ideałem może być system etyczny bądź system religijny. W tym znaczeniu moralność odnosi się do jakiejś koncepcji etycznej.
Oznacza to także, że może zaistnieć taka sytuacja, że postępowanie wbrew standardom moralnym jakiejś grupy może być usprawiedliwione z punktu widzenia wyznawanych zasad i koncepcji etycznych.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 10/2005
