Kościół wszystkich poznaniaków

"Wiele obiecywaliśmy sobie po zdjęciu panoramicznym z kościelnej wieży, i... istotnie ze zdumieniem oglądaliśmy rozpościerające się pod nami domy, ulice, trawniki i drzewa. Jednak co ciekawe, perspektywa ta bynajmniej nie zadziwiła, nie ucieszyła, nie oczarowała nas, albowiem była niczym dolina pozbawiona piękna wystrzelającej w niebo góry...

Tak, z pewnością, trudno dzisiaj - po 100 latach obecności - wyobrazić sobie Święty Łazarz bez kościoła Matki Boskiej Bolesnej zwieńczonego charakterystyczną ażurową wieżą, bez Świątyni - Wieży Dawidowej, w której króluje marmurowa Pieta, Madonna kamienna, Matka Boża, Matka nasza..." - tymi słowami, oby nie proroczymi rozpoczął swoją książkę poświęconą świątyni Matki Boskiej Bolesnej ks. Jerzy Stranz.

Na trudne chwile

To, że nikt z poznaniaków nie wyobraża sobie dzielnicy Świętego Łazarza bez charakterystycznej wieży kościoła, jest chyba oczywiste, bowiem jest to dla nich wyjątkowa świątynia. Po pierwsze, w czasie okupacji hitlerowskiej w całym Poznaniu była zaledwie jedną z dwóch, do których mogli uczęszczać Polacy. Przybywali więc w tym strasznym czasie do swojej Matki Boskiej Bolesnej mieszkańcy z najodleglejszych dzielnic Poznania , a nawet położonych w pobliżu miejscowości. Przybywali również po to, by solidarnie wspierać arcybiskupa Walentego Dymka, który mieszkał na tutejszym probostwie skazany przez hitlerowców na areszt domowy. W okresie stanu wojennego tłumy mieszkańców grodu Przemysława, pomimo wielu pojazdów milicyjnych otaczających świątynię, przybywały do niej, by uczestniczyć w historycznych patriotycznych Mszach świętych. Tak więc, czerwona bryła neoromańskiego łazarskiego kościoła stała się symbolem wolnościowego azylu w czasach najboleśniejszych i najtrudniejszych dla naszego narodu. Bardzo wiele na rzecz kościoła i parafii czynili kolejni proboszczowie. Dzieło to podjął i kontynuuje obecny gospodarz tej jednej z największych poznańskich parafii ksiądz Eugeniusz Antkowiak, który troskliwie i z zapałem zajął się nie tylko koniecznymi renowacjami kaplicy i świątyni, ale także otaczającymi je terenami zieleni. W planach jest także wymiana starego i nieekonomicznego już ogrzewania akumulacyjnego świątyni na nowe, podłogowe, co wiąże się oczywiście ze sporymi wydatkami. Dotyczy to również wymiany zniszczonej i wysłużonej posadzki.

Najważniejsza wieża

Część prac już ruszyła. Trudno będzie je w tej chwili bez dużych strat finansowych wstrzymać, a wieżę, która niespodziewanie stała się sprawą priorytetową tutejszej parafii, trzeba remontować. Trudno jednocześnie finansowo objąć obie sprawy - będzie to możliwe tylko wówczas, gdy ratowanie charakterystycznej ażurowej, stalowej sylwetki kopuły wieży stanie się sprawą priorytetową także dla wszystkich mieszkańców Poznania. Byłby to piękny gest spłaty długu wdzięczności.