Chrystus źródłem nadziei – chrześcijanin świadkiem nadziei

Ciemności Tyś rozprószył,

Tyś dał nam jasność białą,

by w świetle wszystko stworzyć,

by materię niestałą

ustalić w kształtne formy,

ująć w ład Bożej normy.

„Pieśń wieczorna”

Grzegorz z Nazjanzu

Rozpoczynamy okres liturgiczny zwany Adwentem. Jest to czas szczególny, bo przygotowuje nas na podwójne przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa. Najpierw na pierwsze Jego przyjście, czyli na uroczystość Bożego Narodzenia. Następnie na drugie przyjście, to jest na moment Sądu Ostatecznego. Jedno i drugie przyjście określane jest tym samym łacińskim słowem Adventus. Pierwszy Adwent dokonał się w przeszłości, w momencie przyjścia Syna Bożego do ludzi w ludzkiej postaci. Dzięki niemu dał On się poznać ludziom jako źródło nadziei. Od tego momentu wieczność zakorzeniła się w czasie, a czas utrwalił się w wieczności. Drugie przyjście dokona się w przyszłości, u końca czasów, w chwili ostatecznej Paruzji Pana. Między jednym a drugim przyjściem Pana mija nasz czas. Czas, w którym potrzebne jest nasze osobiste zakorzenianie się w wieczności, przez stałe nawrócenie serca, które się ciągle odradza w Chrystusie. Odtąd ten, kto rzeczywiście poznał Chrystusa, nie może być nikim innym, jak tylko świadkiem nadziei. Z tych właśnie względów Adwent jest dla nas okresem pełnego radości oczekiwania na „Tego, który ma nadejść”.

Razem z Adwentem rozpoczyna się w Kościele nowy rok duszpasterski. W tym czasie każda diecezja w Polsce zaczyna realizację własnego Programu Duszpasterskiego, będącego zazwyczaj wynikiem dostosowania wymogów Programu Ogólnopolskiego do specyfik i potrzeb konkretnej diecezji. Tym razem nowy program możemy osadzić w perspektywie Adhortacji apostolskiej „Ecclesia in Europa”, wskazującej na główne zadanie dla Kościoła, który ponosi współodpowiedzialność za stan nadziei w naszej Ojczyźnie. Jeśli Pan Bóg zechce, jeśli Duch Święty będzie nam towarzyszył, jeśli ten program jest dostatecznie konkretny, jeśli kapłani i wierni przyjmą go z otwartym sercem, z pewnością może on przyczynić się do tego, że nasze diecezje i parafie staną się faktycznie miejscem odnalezienia zagubionej i wzmocnienia słabnącej nadziei.

Realizując nasz program, zatrzymajmy się – po pierwsze – przy człowieku, do którego przychodzi Chrystus, obdarowując go nadzieją. Odkryjmy Słowo Boże jako orzeźwiające i nigdy niewyczerpane źródło duchowej nadziei dla każdego człowieka. Niech kapłani podejmą gorliwy wysiłek przybliżenia wiernym Pisma Świętego, w głębokim przekonaniu o tym, że Duch Święty towarzyszący ciągle Kościołowi dokona reszty.

Po wtóre, myśląc o wspólnocie Kościoła i naszej wspólnocie z każdym człowiekiem dobrej woli, budujmy rzeczywistą wspólnotę z Bogiem i ludźmi przez osobiste nawrócenie. Miejmy w tym błogosławionym czasie odwagę doświadczyć uzdrowienia, które przynosi sakrament Pojednania i Pokuty, lecząc przez to ludzkie wspólnoty.

W naszej pracy duchowej zwróćmy – po trzecie – uwagę na całą rozległą problematykę kultury, rodzącą się z tego, co każdy człowiek mówi i czyni, byśmy w codzienności mogli godnie służyć Ewangelii nadziei. Od lat okres Adwentu wpisuje się w życie Kościoła w naszej Ojczyźnie przez rozmaite dzieła miłosierdzia. Gdy człowiek oczekujący na przyjście Pana dzieli się tym, co posiada, sam przynosi nadzieję ludziom potrzebującym. Niech tegoroczny Adwent – także dzięki światłu przyniesionemu z betlejemskiej groty i wigilijnej świecy Caritas w naszym domu – pomoże nam obudzić nadzieję na przyjście Pana u tych, którzy bez naszej pomocy nie mogliby spokojnie i godnie przeżyć zbliżających się świąt.

Po czwarte, bądźmy wdzięczni Bogu za całkiem niezasłużony dar wiary. We wspólnym przeżywaniu radosnej liturgii dziękujmy gorąco i szczerze za odwieczne narodziny Syna z Ojca Przedwiecznego, za narodzenie Syna z Dziewicy w przeszłości i za dokonujące się w teraźniejszości narodzenie Syna w duszy człowieka wiary.