Wstrząsające święta

Ostatecznie jednak nawet nie samo ubóstwo Jezusa jest tym, co nas powinno wytrącić z nazbyt spokojnego przeżywania tego, co się wówczas wydarzyło. Ale sam fakt Wcielenia – Słowo stało się człowiekiem, jak tłumaczy ten fragment prologu Janowego Biblia Poznańska. To musi być wstrząsające i było dla ówczesnej elity Izraela. Mesjasz, którego oczekiwali, przerósł ich najśmielsze wyobrażenia. To była nie tylko kwestia pochodzenia, co wprost wyraził Natanael, pytając, czy może być coś dobrego z Nazaretu. Przerosła ich koncepcja, że Mesjaszem okazał się sam Bóg, JHWH, który przyjął nasze człowieczeństwo, aby w ten sposób nas odkupić. Wydarzenie to jest tak wstrząsające, że Paweł napisze do Kościoła w Filippi: „lecz sam siebie poniżył, przyjąwszy naturę sługi” (Flp 2, 7).

Kilka wieków później Tomasz z Akwinu będzie podkreślał, jak przez swe Człowieczeństwo Chrystus stał się naszym odkupieniem i źródłem łaski, co trafnie wyraża trzecia prefacja na niedziele zwykłe, gdy mówi: „nasze śmiertelne człowieczeństwo stało się narzędziem zbawienia przez naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Trzy stulecia później przełomowe doświadczenie mistyczne w życiu Teresy z Ávila związane będzie z odkryciem Człowieczeństwa Chrystusa. To właśnie fakt, że Bóg stał się człowiekiem, tak bardzo nieoczywisty, był wstrząsem, pozwalającym świętym pójść w głąb życia duchowego, co konsekwentnie przekładało się na nawrócenie i zmianę w życiu codziennym.

W tym powoli mijającym roku otrzymaliśmy pisaną poniekąd przez dwóch papieży encyklikę o miłości do ubogich – Dilexi te. Także ona ukazuje ten ewangeliczny dynamizm, gdy odkrywamy najpierw, czym faktycznie było uniżenie Chrystusa w Jego Wcieleniu i Narodzeniu i jak to przekłada się na nasze wzajemne relacje. Chrześcijaństwo bowiem to właśnie relacje, których źródło jest w Bogu. Ten jedyny Bóg i jednocześnie wspólnota Trzech Osób, pozostających we wzajemnych relacjach miłości i obdarowania, włącza nas we chrzcie w swoje życie, a więc jesteśmy uczestnikami życia wspólnotowego i relacyjnego. Bóg, który stał się człowiekiem, jako Człowiek pokazał nam, jak budować z innymi relacje, pozostawiając nam przykazanie miłości wzajemnej, a przede wszystkim dając nam wzór realizacji tego przykazania. Pokój i jedność, przewyższające „święty spokój”, którego nieraz tak bardzo pragniemy, możliwe są właśnie przez miłość wzajemną, ta zaś możliwa jest, jeśli będziemy naśladować Chrystusa Pana w Jego Człowieczeństwie.

Dlatego święta dobrze, by były nie tyle spokojne, ile przepełnione pokojem. Przede wszystkim jednak dobrze, by były okazją do przeżycia ożywczego wstrząsu, który pozwoli nam przeżyć prawdziwe nawrócenie: na bycie prawdziwie człowiekiem, to jest takim, jakiego wzór pozostawił nam nowo narodzony Mesjasz Pan.

Nie spokojnych, ale ożywczych.