Piękno, które pociąga. Jak odkryć swoje powołanie według Leona XIV

W obu tekstach, które składają się na temat numeru, wybrzmiewa zachwyt nad ujęciem motywu Dobrego Pasterza przez Leona XIV. W tegorocznym orędziu na Światowy Dzień Modlitw o Powołania papież zauważa, że dosłownie Jezus nazywa siebie pięknym pasterzem. I rzecz jasna nie idzie tu o walory estetyczne, ale o to, że taki pasterz jest autentyczny, doskonały i godny naśladowania, ponieważ – gotów oddać życie za swoje owce – ukazuje w ten sposób miłość Boga. Zdaniem papieża taki pasterz fascynuje: „kto na Niego patrzy, odkrywa, że życie jest naprawdę piękne, jeśli się za Nim podąża”.

Rzeczywiście, ktoś, kto daje się zachwycić i porwać pięknu Boga, sam staje się odblaskiem tego piękna. Poprzez piękne życie staje się dla innych inspiracją, by także i oni uczynili swoje życie pięknym. W ten sposób niepostrzeżenie człowiek staje się autentycznie uczniem-misjonarzem. Samemu idąc za Pięknym-Dobrym Pasterzem, roztacza wokół siebie klimat dobra i piękna, który pociąga innych do tej samej drogi.

W tym kontekście przypomina mi się postać diakona Szczepana. Apostołowie ustanowili diakonów do pełnienia dzieł miłosierdzia. Sami zaś zajęli się głoszeniem słowa. Okazało się jednak, że wokół codziennych, może nieraz niepozornych dzieł miłosierdzia wobec najbardziej potrzebujących, działy się cuda. Ze względu na tę miłość, która nie mogła oczekiwać niczego w zamian, ludzie zaczęli wierzyć w Jezusa. Naśladowanie miłości Boga poprowadziło ludzi do wiary w Boga, który jest miłością. W tym sensie możemy uczynić naszą codzienność, utkaną z prostych i zwyczajnych czynności, miejscem, w którym ludzie doświadczą dobra i piękna. Nie potrzeba wiele, by być uczniem-misjonarzem w swojej małej ojczyźnie.

Wracając do wizerunku pięknego pasterza, Leon XIV zwraca uwagę, że poznanie tego piękna dokonuje się przez kontemplację i wewnętrzną głębię. W ubiegłym roku w okresie wielkanocnym publikowaliśmy teksty ojca Mateusza Filipowskiego OCD o modlitwie kontemplacyjnej. Karmelita w serii artykułów pokazywał, że taki rodzaj modlitwy głębi nie jest zarezerwowany jedynie dla mnichów czy wprawnych teologów, ale dostępny jest dla każdego człowieka. Dawał przy tym bardzo praktyczne wskazówki. Wszystkie te teksty można znaleźć na naszej stronie internetowej w zakładce „serwis specjalny”. Polecam do nich wrócić.

Warto zwrócić uwagę, że przesłanie papieża nie koncentruje się jedynie na powołaniu do kapłaństwa. Leon, zachęcając młodych do słuchania głosu Pana poprzez adorację eucharystyczną, wytrwałe rozważanie słowa Bożego, by żyć nim każdego dnia, czynne i zaangażowane uczestnictwo w życiu sakramentalnym i Kościoła, pisze o odkrywaniu powołania i ofiarowywaniu siebie samego „na drodze małżeństwa, kapłaństwa, diakonatu stałego lub w życiu konsekrowanym, zakonnym czy świeckim: każde powołanie jest ogromnym darem dla Kościoła i dla tych, którzy przyjmują je z radością”. O tym poszerzonym spojrzeniu na temat powołania mówi też ks. Przemysław Tyblewski, prefekt roku propedeutycznego seminarium poznańskiego, w rozmowie z Szymonem Bojdo.

„Każde powołanie nie może bowiem rozpocząć się inaczej jak od świadomości i doświadczenia Boga, który jest Miłością” – pisze Leon XIV. W moim odczuciu słowa te mocno korespondują z ważnym dla mnie osobiście tekstem encykliki o miłości Deus caritas est papieża Benedykta XVI, zwłaszcza pierwszym punktem. Leon, podobnie zresztą jak Benedykt, opierając się na myśli św. Augustyna, wskazuje, że powołanie nie jest z góry ustalonym nakazem, do którego należy się dostosować, ale projektem miłości i szczęścia, które można przyjąć i w dialogu na niego odpowiadać, wedle swych możliwości. Co więcej, nie jest czymś statycznym, ale dynamicznym, podlegającym rozwojowi i współpracy z Duchem Świętym, kształtowanym na bieżąco.

Papież pisze: „Troska o wnętrze – to od niej trzeba pilnie na nowo rozpoczynać w duszpasterstwie powołań oraz we wciąż odnawianym wysiłku ewangelizacji”. Tyle każdy z nas może zrobić już dzisiaj – zadbać o wewnętrzne piękno, które niepostrzeżenie zacznie promieniować na zewnątrz, pociągając ku niemu innych, czyniąc z nas uczniów-misjonarzy.