Walka o pamięć

Ewangelia przenosi nas na pustynne miejsce nad Jeziorem Tyberiadzkim – dokładnie w te rejony, gdzie Jezus dokonywał największych cudów, a które później, z powodu ślepoty serca ich mieszkańców, usłyszały bolesne „biada” (por. Mt 11, 20–24). Relacjonowany cud staje się zaś kolejnym momentem objawiania przez Jezusa boskiej hojności wobec ludzkich potrzeb – zarówno duchowych, jak i cielesnych.

Relacja rozpoczyna się od ukazania bezradności. Uczniowie, widząc wielki, głodny tłum, kalkulują po ludzku: „Odpraw ich, niech kupią sobie żywność”. W ich logice dominuje strach przed niedostatkiem i – pomimo uzdrowień, które przed chwilą widzieli – brak wiary w nadprzyrodzoną moc Mistrza. Odpowiedź Jezusa – „wy dajcie im jeść” – zmienia tor wydarzeń. Okazuje się przy tym, że Jezus nie oczekuje od apostołów nadludzkich zdolności, ale jedynie oddania Mu tego, co posiadają – nawet jeśli to tylko pięć chlebów i dwie ryby. W Jego rękach to, co małe, kruche i niewystarczające, staje się źródłem obfitości. Gesty, które wykonuje Jezus – wziął chleby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo, połamał i dał uczniom – są oczywistą zapowiedzią Eucharystii. Każda msza stanie się przedłużeniem tego cudu. Jezus karmi nas sobą, byśmy nie ustali w drodze do wieczności. Pokazuje też, w jaki sposób mamy podchodzić do tego, co posiadamy.

W kontekście naszej skłonności do amnezji opowieść zawiera jednak jeszcze jeden ważny wątek. Kosze pełne ułomków, które pozostały po nasyceniu tłumów (aż dwanaście!), są namacalnym dowodem tego, co się stało. Mają one stać się dla uczniów intrygującym śladem w pamięci, nie pozwalając zapomnieć o tym, że Boża dobroć naprawdę przewyższa nasze potrzeby. 

Walczmy więc z „krótką pamięcią” wobec doświadczanego dobra, pielęgnujmy „dobrą pamięć”. Jakże często w momentach życiowych kryzysów zachowujemy się jak apostołowie – pełni lęku, skupieni na tym, czego nam brakuje, zapominamy o tym, jak wiele razy i na różne sposoby Bóg już nas w życiu ratował. Bóg nie skąpi łaski. Naszym zadaniem jest jednak przestać karmić się pamięcią o krzywdach, a zacząć żyć dziękczynieniem za każdy chleb, który otrzymujemy – i uczyć się dzielić nim z innymi.

CHWILA REFLEKSJI

Czy potrafiłbym wskazać w swoim życiu „dwanaście pełnych koszy ułomków”?