Zabijanie na wojnie

W przyszłości chciałbym wstąpić do wojska. Czy jeśli wyjadę na wojnę i zabiję człowieka, jako żołnierz, będzie to grzech?

Wojtek

 „Wojna jest «nieszczęściem» i nie może być nigdy odpowiednim sposobem rozwiązywania problemów międzynarodowych” (Kompendium Nauki Społecznej Kościoła, 497). Kościół naucza o konieczności budowania ładu międzynarodowego na przebaczeniu i pojednaniu między narodami, ale zarazem dopuszcza prowadzenie wojny obronnej. Wojna taka winna służyć obronie granic państwowych, bezpieczeństwa obywateli, pokoju na świecie czy w regionie, a także praw niewinnych. Uprawnione przystąpienie do wojny jest możliwe jedynie gdy: szkoda była długotrwała, poważna i niezaprzeczalna; wszystkie pozostałe środki zmierzające do położenia jej kresu okazały się nierealne lub nieskuteczne; istnieją uzasadnione warunki powodzenia; użycie broni nie pociągnęło za sobą jeszcze poważniejszego zła i zamętu (por. KKK 2309).

Obrona państwa przez uczestnictwo w siłach zbrojnych jest jednym z obowiązków wobec ojczyzny, wynikającym z IV przykazania Dekalogu. Tradycyjnie mówiono, że to zaszczytny obowiązek i wiązano społeczną rolę żołnierza z pojęciem służby. Będąc na służbie ojczyzny, należy kierować się wartościami: dobrem wspólnym, prawdą, sprawiedliwością, uczciwością, a także honorem. Wykonując żołnierską służbę, nie wolno nigdy działać wbrew nakazom własnego sumienia.

Posługiwanie się siłą militarną niesie ze sobą także możliwość pozbawienia życia drugiej osoby. Motywacją podejmowanych działań zbrojnych nie może być jednak zabijanie. Żołnierz walczący z intencją zabicia staje się przez to potencjalnym zabójcą. Właściwą intencją jest obrona. Wówczas nawet jeśli działalnie żołnierza doprowadzi do śmierci przeciwnika, nie ma ono charakteru winy moralnej. Należy zauważyć zarazem, że posługiwanie się bronią masowej zagłady jest zawsze czymś złym i grzesznym. Żołnierz nakłaniany do czynów łamiących prawa innych osób i narodów lub norm humanitarnych winien odmówić wykonania rozkazu.