Miasto położone na górze

Zazwyczaj ich treści, podobnie jak słów kazania nie sposób zrozumieć, ale brzmi w uszach melodia tego dnia. Nasze miasto gromadzi się u stóp wzniesienia. Kolejne grupy wchodzą wyżej i wyżej, niektórzy pozostają blisko niziny. Jako że jest to jedyna góra w naszej okolicy, 1 listopada jak miasto. Nowe miasto, położone na górze    Nie mógłbym inaczej zacząć  tekstu w okolicy tej daty. Wiem, że to bardzo poetyckie i że wielu już się zachwycało łuną bijącą wtedy z nad naszych cmentarzy. Tak samo wielu mówiło jak banalne jest nieraz nasze przeżywanie śmierci i że przypominamy sobie o niej tylko w tym jednym dniu w roku. Oczywiście zapominamy, że chodzi właśnie o to, by się w tych dniach ucieszyć, zamarzyć na nowo o byciu świętym. Zapragnąć zamieszkać w o wiele wspanialszym mieście położonym na górze, które na nas z pewnością (!) czeka.  Na nasz użytek przypomnę jednak o innej prawdzie. Kiedy staję nad grobami i rozglądam się dookoła, niemal namacalnie doświadczam tego, jak jesteśmy równi. To do kwatery kogoś z nas mogliśmy przyjść tego roku, to naszych bliskich ogarnął wieczny sen. Nawet jeśli walczyliśmy, by nigdy nas nie opuścili, to wobec tego faktu mogliśmy załamać bezradnie ręce.  Szukamy specjalistów od równości, krytykujemy tych, co już to robią. Są w naszym społeczeństwie ludzie, którzy stali się jak zombi: wydaje się, że nie mają życia, poza szukaniem przejawów dyskryminacji na różnych polach. Proponuję w takich sporach zaprowadzić obydwie strony na jakiś cmentarz. Poprosić o ciszę, rozejrzenie się wokoło. Wobec tej rzeczywistości nasze obecne spory wydają się być miałkie jak proch, w który się przecież potem obrócimy.