Wezwani do czuwania

 Na tę radosną chwilę czekali oni z nadzieją, której źródłem był Bóg oraz wspólne świętowanie, modlitwa i inne praktyki religijne. I oto nadszedł czas, kiedy Bóg skruszył upór i złość faraona, a Izraelici – ciemiężeni przez wiele lat jako niewolnicy – wyszli z Egiptu, by na wolności podjąć szczególną współpracę z Bogiem. Ten bowiem naród, przez przymierze na Synaju, miał stać się ludem Bożym, ludem kapłańskim oraz przekazywać Boże obietnice i być pośrednikiem Bożej ekonomii zbawienia względem całej ludzkości.

Lekcję czuwania daje nam także autor Listu do Hebrajczyków (11, 1-2. 8-19), który ukazuje wiarę Abrahama. Tak, jak w życiu tegoż patriarchy, tak i w naszym, wiara jest „poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy” (Hbr 11, 1), czyli dóbr wiecznych, które wysłużył nam Jezus przez swoją mękę i śmierć na Krzyżu. Wiara, jak tego przykład daje nam Abraham, powinna wyrażać się w posłuszeństwie Bogu i Jego przykazaniom oraz w cierpliwości. W ten sposób staje się ona drogą do wiecznego mieszkania, zbudowanego przez Boga na trwałym fundamencie. Prawdziwa wiara jest pielgrzymowaniem dziecka Bożego do ojczyzny niebieskiej. Każdy więc, kto złoży swą ufność w Bogu, jak Abraham, posiądzie niebo. Trzeba jednak nieustannie czuwać, słuchać Boga i otwierać się na Jego łaskę, by wychodzić zwycięsko z różnych doświadczeń życiowych.

Do czuwania nieustannie zachęca nas Jezus. Jest ono połączone z modlitwą i powinno być stałą postawą duchową Jego wyznawców, widoczną w ich myśleniu i działaniu. Praktykowanie tej postawy jest najskuteczniejszą metodą przezwyciężania zła i trwania w dobrym.

„Czuwać” – jak uczy Sługa Boży
Jan Paweł II – to „strzec wielkiego dobra” i „mieć wyostrzoną świadomość wartości, jakie zawierają się w życiu każdego człowieka”, dlatego, że został stworzony na obraz i podobieństwo Boga i odkupiony Krwią Chrystusa; „czuwać” – to być trzeźwym (por. 1P 5, 8) i strzec się, by nie stać się winnym grzechów cudzych (por. Mt 18, 6-7); „czuwać” – to nie pozwolić, „by marnowało się to, co ludzkie, to, co polskie, to, co chrześcijańskie, na tej ziemi”; „czuwać”, to nie dać się zwyciężać złu, ale zło dobrem zwyciężać (por. Rz 12, 21); „czuwać”, to być przy Maryi Matce i zawierzyć się Jej wstawiennictwu przed Bogiem (por. rozważanie podczas Apelu Jasnogórskiego, Jasna Góra, 5 czerwca 1979 r.).