Niestrudzony misjonarz

Paweł po swoim nawróceniu i wizycie w Jerozolimie przebywał w rodzinnym Tarsie. Został wezwany przez Barnabę, który przygarnął go i zapoznał z apostołami, do Antiochii Syryjskiej – wielkiego i bogatego miasta, gdzie przybywało coraz więcej chrześcijan – by pomagał mu w pracy apostolskiej. Po roku wspólnej pracy zostali wyprawieni w pierwszą podróż misyjną. Barnaba zabrał jeszcze ze sobą swego kuzyna Jana, zwanego Markiem, który jednak już w Pamfilii, w Azji, odłączył się od nich i powrócił do Jerozolimy.

Pierwsza podróż misyjna (Dz 13-14)

 Pierwszą podróż misyjną Paweł odbył w latach 45 (może 46?)-49. Przed wyjazdem misjonarzy modlono się za nich i położono na nich ręce, co miało na celu uproszenie błogosławieństwa Bożego. Udali się oni na Cypr, skąd pochodziłBarnaba. W Pafos miało miejsce ukaranie ślepotą fałszywego proroka żydowskiego Bar-Jezusa i nawrócenie prokonsula Sergiusza Pawła. Paweł objął kierownictwo wyprawy i poprowadziłwspółtowarzyszy do Antiochii Pizydyjskiej, następnie do Ikonium, Listry i Derbe. Charakterystyczny jest sposób postępowania św. Pawła przy przepowiadaniu w Antiochii Pizydyjskiej. Stanie się on bowiem metodą stosowaną odtąd w apostolacie Pawłowym. Zaczyna on głoszenie Ewangelii od żydów, a kiedy nie chcą przyjąć nauki, zwraca się do pogan. Z Antiochii i Ikonium misjonarze musieli uchodzić przed rozruchami wznieconymi przeciwko nim przez żydów. W Listrze pogańscy Likaończycy wzięli Pawła za Hermesa, a Barnabę za Zeusa i chcieli im składać ofiary jak bóstwom. Pracy misyjnej przeszkodzili ponownie żydzi z Antiochii i Ikonium. Podburzeni przez nich mieszkańcy Listry kamienowali Pawła (por. 2 Tm 3, 11; Dz 14, 19). Na szczęście nie skończyło się to śmiercią Apostoła, który w Derbe powrócił do zdrowia. Misjonarze wracali tą samą drogą, którą przyszli i zakładali wspólnoty chrześcijańskie w miastach, ustanawiając prezbiterów, z czego wynika, że mimo trudności były dość liczne nawrócenia.

Sobór Jerozolimski (Dz 15)

 Dzieje Apostolskie po pierwszej wyprawie misyjnej wspominają tzw. Sobór Jerozolimski w 49 r. Pojawił się bowiem problem dotyczący nawracających się pogan, czy mają oni przyjmować przepisy Prawa Mojżeszowego, czy nie. Paweł i Barnaba zostali wysłani do Jerozolimy, by wyjaśnić tę sprawę (por. Gal 2, 1-10). Pojechał z nimi Tytus, ochrzczony, ale nie obrzezany. Paweł w Jerozolimie oparł się żądaniom poddania go obrzezaniu (Gal 2, 1-50). Dzieje przekazują streszczenie obrad, zwłaszcza wypowiedzi Piotra i Jakuba oraz ostatecznie sformułowany dekret apostolski z tzw. klauzulami Jakubowymi, których celem było umożliwienie wspólnoty stołu i współżycia nawróconych pogan z chrześcijanami pochodzenia żydowskiego. Istotną i brzemienną w skutki była decyzja nienakładania na chrześcijan z pogaństwa przepisów Prawa Mojżeszowego. Paweł i Barnaba mieli odtąd ewangelizować pogan (Gal 2,9). Paweł przyrzekł wtedy wspierać biednych chrześcijan jerozolimskich ze składek zbieranych wśród gmin nawróconych z pogaństwa. Najprawdopodobniej po soborze nastąpił już w Antiochii konflikt Pawła z Piotrem (Gal 2, 11 nn.). Chodziło o spożywanie pokarmów zakazanych przez Prawo i zwyczaje żydowskie. Ś p w. Piotr początkowo jadał wszystkie pokarmy, a później, z obawy przed judeochrześcijanami, spożywał tylko te, które oni spożywali. Za to upomniał go św. Paweł, a Piotr dostosował do tego swoje postępowanie.