Słowo, które się nie starzeje

Pisanie o tym, co wydarzyło się w minionych kilkunastu dniach, jak zauważa w swoim felietonie Michał Gryczyński, nie ma większego sensu, bo za godzinę lub dwie napisane słowa mogą się okazać nieaktualne; co gorsza, może nawet nie na miejscu. A oprócz tego, to co niektóre osoby życia publicznego (celowo nie napisałem „osobistości”) wygadują i wyczyniają, wręcz zachęca, żeby ich nazwisk po prostu nie wymieniać i nie podnosić sobie poziomu adrenaliny…

Niemniej będzie o słowach, a właściwie o słowie. O słowie Bożym, które nigdy się nie starzeje i nie wyczerpuje. O słowie, które pozostaje nieustannie fascynującym źródłem, przy którym spotykamy przemawiającego Pana.

27 lipca przypada 410. rocznica śmierci ks. Jakuba Wujka, jezuity, wielkiego tłumacza Pisma Świętego na język polski. Jego szesnastowieczne tłumaczenie Biblii, z upływem czasu modernizowane i poprawiane, przez 367 lat, a więc aż do czasu wydania Biblii Tysiąclecia, pozostawało podstawowym katolickim przekładem Pisma Świętego. Mówi się o tym niezwykłym i głęboko wpisanym w naszą kulturę tekście, że spełnił w naszej historii rolę językotwórczą, wyznaczając określony standard polskiego języka i stylu religijnego przepowiadania. W czasach niewoli Wujkowa Biblia była niemal podręcznikiem do nauki języka polskiego.

Może to dobrze, że w czasie wakacji, a jednocześnie w momencie kolejnych politycznych zawirowań, gdy pada wiele niepotrzebnych i nierozsądnie wypowiadanych słów, mamy okazję zatrzymać się przy dziele i postaci wielkiego Polaka, który od wieków tegoż słowa pozostaje mistrzem niedoścignionym, choć umarł mając zaledwie 56 lat. Może też spojrzenie na ks. Jakuba Wujka i „jego” Biblię będzie zachętą, żeby sięgnąć po tłumaczenia, które są nam dużo bliższe, a jednak na domowych półkach również zdążyły się pokryć kurzem… Bo przecież, gdy myślimy o Piśmie Świętym, także w tym jakże dostojnym, Wujkowym przekładzie, nie chodzi nam tylko o język i zachwyt minionym czasem. Biblia to słowo, które się nie starzeje – słowo życia dla każdego z nas. Dopiero w jego świetle potrafimy dobrze oceniać nas samych i świat, w którym żyjemy.

Życzę wszystkim naszym Czytelnikom, by pośród wakacyjnych wędrówek nie zabrakło i tej, która biblijnymi drogami wiedzie prosto do Źródła Prawdy.