Wspólny mianownik w wierze

Refleksje po ekumenicznej pielgrzymce „Od Jana do Piotra i Pawła” z Magdeburga do Gniezna

Biskup prof. dr Wolfgang Huber przewodniczący Rady Kościoła Ewangelickiego w Niemczech:

Zdajemy sobie sprawę z rosnącej wspólnoty pomiędzy chrześcijanami w Polsce i Niemczech. Błędne obrazy i uprzedzenia należą do przeszłości. Zwracając się ku wielkim społecznym tematom odkryliśmy to, co nas łączy. Musimy jednak równocześnie zainteresować się też tymi tematami, w których różnie rozkładamy akcenty albo idziemy odmiennymi drogami.

Aby ekumenia była wiarygodna, trzeba się porozumieć możliwie precyzyjnie tam, gdzie uprzednio nie można było się dogadać. Również ten krok musimy uczynić spokojnie i pewni siebie. Nie powinniśmy ulegać pokusie negacji drugiego dla wyostrzenia własnego obrazu. Dostrzegając różnice, nie tracimy przecież z pola widzenia wspólnego mianownika – tego, do którego mamy dostęp w wierze.

Droga wspólnoto, nawet bardzo udana pielgrzymka nie odpowie na wszystkie pytania. Odpowiedź możemy znaleźć u samego Jezusa Chrystusa. On jest poręczycielem wierności Bożej wobec wybranego ludu. On również za nas ręczy Bożą wiernością: za Kościołem składającym się z≈żydów i pogan, z katolików, protestantów i prawosławnych, z ludzi pielgrzymujących w poszukiwaniu Boga. Ufając Bogu możemy się nawrócić i pokładać nadzieję w Boże miłosierdzie, możemy się uchronić w głębi bogactwa leżącego w mądrości i w poznaniu Bożym.

Ks. Jan Kwiatkowski, organizator: Pielgrzymka pokazała nam, że największym naszym problemem nie jest wcale ekumenizm, ale relacje między Polakami i Niemcami. Bycie chrześcijaninem pomaga w spotkaniu tych dwóch narodów. Szedł z nami Horst, starszy pan o wielkiej kulturze osobistej, mający świadomość, że pochodzi z narodu, który wyrządził nam krzywdę. W poznańskiej katedrze zatrzymaliśmy się wszyscy przy kaplicy księży zamordowanych w Dachau. Horst stał przy mnie i miał łzy w oczach – widziałem, że przeżywa to, co się stało przed laty. Podałem mu wtedy rękę – i do dzisiaj czuję uścisk jego dłoni... Kiedy wyszliśmy z katedry, poklepał mnie po ramieniu i powiedział: Bóg zapłać. Oboje potrzebowaliśmy wyzwolenia z czysto historycznego myślenia. Przy tej kaplicy męczenników nie wyrzucaliśmy sobie nawzajem, z czyjej winy to się stało – ale wspólnie modliliśmy się za tych, którzy zginęli, i za ich oprawców.

Już w Gnieźnie spotkałem się z wymówkami jednej z kobiet, zaangażowanej w życie parafii. Mówiła: nie podoba mi się to, co ksiądz robi, Niemcy mi ojca zabili, nienawidzę Niemców. Pytałem wtedy, czy słyszy, co mówi? Czy mam nie rozmawiać dziś z Justusem, protestanckim pastorem, dlatego, że mój dziadek zginął na wojnie? Czy dlatego mam odrzucić skruchę Horsta? Nie na tym polega chrześcijaństwo! Ale ta rozmowa pokazała mi, że to właśnie starsi Polacy potrzebują tej pielgrzymki, to oni pierwsi powinni na nią iść i spotkać Niemców – którzy też są ludźmi, i też są chrześcijanami.