Owoc trudu parafian

Jadąc z Rawicza na południowy wschód bocznymi, nieco krętymi drogami, po niedługim czasie dotrzemy do Zielonej Wsi. Tutejszy kościół pw. św. Floriana to owoc wysiłku i determinacji wiernych mieszkających w tej okolicy przed przeszło stu laty.

Ciekawe i nie do końca zbadane są dzieje przodków obecnych mieszkańców tych terenów. W XVIII w., na skutek licznych wojen i przemarszów armii, ziemie te prawie zupełnie opustoszały. Sprowadzono więc na nie osadników wyznania katolickiego ze Śląska i prawdopodobnie z Hesji. Czy tak było naprawdę i ile pozostało do dziś z kultury dawnych mieszkańców Hesji, to zagadnienie dla historyków i etnografów.

Starania o własny kościół

Wyraźniej rysuje się za to przeszłość parafii w Zielonej Wsi. Można powiedzieć, że jej historia zaczęła się w 1887 r. Wtedy to władze pruskie nakazały wzniesienie nowego, murowanego kościoła w Golejewku, na miejscu grożącej zawaleniem drewnianej świątyni. Z tego powodu wszyscy wierni z rozległej golejewskiej parafii pw. Wszystkich Świętych zostali obłożeni podatkiem na budowę kościoła. Dzięki inicjatywie podjętej przez tutejszego gospodarza, Karola Dykto, mieszkańcy Zielonej Wsi i najbliższych okolic postarali się, co nie obyło się bez trudności, o zgodę na budowę własnej świątyni. Dotąd bowiem musieli dojeżdżać na Msze św. do odległego Golejewka. Po niecałych dwóch latach od rozpoczęcia prac budowlanych w 1900 r. powstał kościół będący wciąż filią macierzystej parafii. Rezydował tu jednak na stałe wikariusz, zapewniający opiekę duszpasterską wiernym. Świątynię konsekrował w 1904 r. bp Edmund Likowski i otrzymała ona za patrona św. Floriana. Natomiast już w rok później została podniesiona do rangi kościoła parafialnego.

Potrzeba odnowienia parafii

Po prawie stu latach od swego powstania kościół i jego otoczenie wymagały remontu. Prace te przez ostatnie lata prowadzili obecny ks. proboszcz i jego poprzednik. Rzecz jasna nie byłyby one możliwe, gdyby nie ofiarność i osobiste zaangażowanie wielu parafian. Efekty tych prac widać zaraz po przekroczeniu bramy dziedzińca kościelnego.

– Jednym z ważniejszych zadań było odnowienie zrujnowanego cmentarza parafialnego i wystawienie kaplicy pogrzebowej – mówi ks. proboszcz. – Zagospodarowaliśmy też teren przykościelny oraz przeprowadziliśmy renowację samego kościoła. M.in. w 1997 r. został ponownie uruchomiony zegar na wieży kościelnej, a w 2002 r. poddano renowacji freski wewnątrz świątyni i przywrócono ich pierwotny stan z początku XX w.

– Potrzebne jest także ciągłe „odnawianie” gorliwości religijnej parafian, zwłaszcza młodzieży. A niejednokrotnie bywa to o wiele trudniejsze niż remontowanie budynków – dodaje ks. Płóciennik.

Zresztą młodzi wyjeżdżają z rodzinnych wsi do szkół, a później do pracy do innych miast, więc trudno zebrać ich i zachęcić do działania w parafii. Ten luźny kontakt z rodzinną parafią przyczynia się też niestety czasami do rozluźnienia więzi z Bogiem. Jednak wspólnota parafialna może cieszyć się z licznych powołań, wywodzą się z niej bowiem aż 52 siostry zakonne i 6 kapłanów. Oby modlitwy w tej tak ważnej dla Kościoła intencji nie ustawały.

Za tydzień przedstawimy parafię pw. św. Jakuba Większego Apostoła w Sobiałkowie