7 - 12 marca

Poniedziałek, 7 marca

Iz 65,17-21; J 4,43-54

"Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i szedł z powrotem"

Królestwo Boże głoszone przez Jezusa na nowo zaprowadza utracony przez grzech ład w świecie. Uzdrowienie syna urzędnika królewskiego, rozważane na tle proroctwa Izajasza, wyraźnie to potwierdza.

Śmierć człowieka młodego jest zaprzeczeniem naturalnego porządku rzeczy. Stąd też w prorockiej wizji nowej ziemi i nowego nieba "nie będzie już niemowlęcia, mającego żyć tylko kilka dni, ani starca, który by nie dopełnił swych lat".

Jezus ma moc przywrócić ład całemu stworzeniu, nawet jeśli nam wydaje się to niemożliwe.

Wtorek, 8 marca

Ez 47,1-9.12; J 5,1-3.5-16

"Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody"

W scenie z dzisiejszej Ewangelii najbardziej przejmująca jest dla mnie wypowiedź chorego człowieka, który odpowiada na pytanie Jezusa: "Czy chcesz stać się zdrowym?".

"Nie mam człowieka". Czasami może nam się wydawać, że jesteśmy samowystarczalni, a jednak zawsze potrzebujemy kogoś, kto stanie obok nas, podając dłoń krzepiącej obecności. "Nie mam człowieka" - to wyznanie bólu samotności, pozostawienia samemu sobie.

Jesteśmy po to, aby być człowiekiem dla tego, kto nas potrzebuje. Być człowiekiem.

Środa, 9 marca

Iz 49,8-15; J 5,17-30

"Usiłowali Żydzi Go zabić, bo Boga nazywał swoim Ojcem"

Myśmy się tak przyzwyczaili mówić Ojcze nasz. Nam tak już zupełnie bez wzruszenia przychodzi nazywać Najwyższego i Niepojętego Ojcem. Jezus został zabity, bo ogłaszał się Synem Boga. Wielu chrześcijan oddało życie w obronie godności synostwa Bożego ofiarowanej im we chrzcie.

Zastanówmy się dzisiaj, czy bylibyśmy gotowi oddać wszystko, aby tylko nie stracić tej godności dziecka Bożego. Pomyślmy, co tak naprawdę znaczy dla nas możliwość wołania do Boga "Ojcze!".

Czwartek, 10 marca

Wj 32,7-14; J 5,31-47

"Nie chcecie przyjść do Mnie, aby mieć życie"

Potrafisz starać się o wiele rzeczy. Biegasz od rana do nocy, aby zapewnić godziwe życie tym, za których wziąłeś odpowiedzialność. Czasami biegasz też za tym, co daje namiastki szczęścia, za chwilową przyjemnością, poczuciem uznania ze strony innych. Tyle zachodu, aby mieli o tobie dobre zdanie. Taka staranna jesteś w swoim zabieganiu o zachowanie jak najdłużej młodości i piękna. Tyle wysiłku, aby powstrzymać niszczące działanie czasu. Tyle wyrzeczeń…

A czy przychodzisz do Niego, aby mieć prawdziwe życie?

Piątek, 11 marca

Mdr 2,1.12-22; J 7,1-2.10.25-30

"I Mnie znacie, i wiecie, skąd jestem. Ja jednak nie przyszedłem sam od siebie"

Ile lat temu byłeś ochrzczony? Jaki to szmat czasu już jesteś chrześcijanką! Już setki razy uczestniczyłeś we Mszy Świętej. Tyle kazań wysłuchanych! Może się zdawać, że już cię niczym Jezus nie zaskoczy.

Wiesz, skąd pochodzi, znasz Jego słowa.

On jednak nie przychodzi od siebie, ale objawia nam Ojca. W Nim mamy dostęp do wieczności i nieskończoności Boga. Ta rzeczywistość zawsze zaskakuje…

Sobota, 12 marca

Jr 11,18-20; J 7,40-53

"I powstało w tłumie rozdwojenie z Jego powodu"

W tłumie słuchających Jezusa jedni wierzą w Jego mesjańskie posłannictwo, inni wykazują niezgodność faktów Jego życia z przepowiadaniem Pisma. Widocznie tak już zawsze musi być, że Osoba Jezusa budzi różne, czasami skrajne emocje. Podobnie życie Jego uczniów takie emocje budzi aż dotąd. Co wobec tego faktu czyni Jezus? Nie przekonuje do swoich racji, nie tłumaczy się. Głosi królestwo Boże.

Nie tłumacz się, że jesteś chrześcijaninem. Głoś życiem królestwo Boże.