Pójdźmy do Betlejem

W Noc Bożego Narodzenia kościoły wypełniają się ludźmi. "Wśród nocnej ciszy" - rozlega się głos pieśni, a kapłan przynosi do żłóbka figurkę Dzieciątka - Jezusa, Syna Bożego. Podniosły nastrój, śpiew kolęd, uroczysta Msza o północy w świetle świec i choinkowych lampek - niezwykły klimat, który każdego roku porusza nasze serca, rodzi odrobinę wzruszenia i nostalgii, wreszcie skłania do zastanowienia. I choć komuś z zewnątrz może się wydawać, że to tylko inscenizacja, przedstawienie czegoś, co stało się przed wiekami, dobrze wiemy, że wszystko to naprawdę dzieje się na naszych oczach. Tak samo jak działo się na oczach zbudzonych w środku nocy pasterzy.

Pasterze pasący swe stada w okolicy Betlejem także przeżywają czas zdziwienia i tajemnicy: "Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło i o czym nam Pan oznajmił". Także dla nich jest to noc niezwykła - noc zdziwienia, wzruszenia i refleksji. Inaczej niż zwykle, w środku nocy, zostawiają wszystko i idą szukać Narodzonego gdzieś poza miastem, Dziecka, którego przyjście zwiastują aniołowie Boży.

"Pójdźmy do Betlejem" - to wezwanie do przeżycia tajemnicy wiary. W naszych codziennych poszukiwaniach i pytaniach, jak dobrze żyć Ewangelią i wypełniać Boże przykazania, pojawia się wezwanie do zatrzymania się wobec świętej tajemnicy. Uroczystości Pańskie każą nam bowiem zatrzymać się wobec tajemnicy Boga samego - "tego, który jest, który był i który przychodzi". Tego, który w znakach i wydarzeniach przemawia do człowieka i do niego się przybliża.

Niech Święto Narodzenia Bożego Syna będzie dla nas czasem trwania przy Bogu, który w tak prosty, a zarazem cudowny sposób stanął przy nas, przy każdym z nas. Niech prostota ewangelicznych opisów i piękno sceny Narodzenia przyniesie prostotę i Boże piękno do każdej duszy. Aby Jezus mógł zamieszkać w każdym sercu, rodzinie i wspólnocie.

W świątecznym duchu - z życzliwą pamięcią o Wszystkich Czytelnikach.