Konieczność i użyteczność sakramentu pokuty

Podobnie jak liczne i różnorakie są rany, które powoduje grzech w życiu jednostki i społeczności, tak różne są lekarstwa, które przynosi nam pokuta. Ci, którzy przez grzech ciężki zerwali wspólnotę miłości z Bogiem, w sakramencie pojednania wracają do życia, które utracili. Ci natomiast, którzy popełnili grzechy powszednie, doświadczając codziennie swojej słabości, przez częste przyjmowanie tego sakramentu nabierają sił, aby dojść do pełnej wolności dzieci Bożych.

W celu przyjęcia zbawiennego działania sakramentu pokuty, zgodnie z wolą Boga bogatego w miłosierdzie, penitent powinien wyznać spowiednikowi szczegółowo wszystkie grzechy ciężkie, które sobie przypomniał podczas badania sumienia.

Częste i staranne korzystanie z tego sakramentu jest także bardzo użyteczne dla zwalczania grzechów powszednich. Nie jest to przecież jedynie powtarzanie obrzędów, ani jakieś ćwiczenia psychologiczne, lecz nieustanna troska o doskonalenie łaski chrztu po to, byśmy nosząc w naszym ciele umartwienie Jezusa Chrystusa, coraz bardziej ukazywali w sobie Jego życie. Wierni, którzy oskarżają się z grzechów powszednich, powinni przez swoje spowiedzi w jeszcze doskonalszy sposób upodabniać się do Chrystusa i wierniej ulegać natchnieniom Ducha Świętego.

Aby ten zbawienny sakrament mógł owocnie oddziaływać na chrześcijan, niezbędne jest, by wywierał wpływ na całe ich życie, a także pobudzał do gorliwszej służby Bogu i bliźnim.

Sprawowanie tego sakramentu jest aktem, w którym Kościół wyznaje swą wiarę, wyraża Bogu wdzięczność za wolność, jaką nas Jezus obdarzył i zmierzając na spotkanie z Chrystusem, składa swoje życie jako duchową ofiarę na chwałę Boga.

Zadaniem kapłanów jest spełnianie z poświęceniem posługi spowiedników, którzy nie tylko nie odradzają wiernym częstej spowiedzi odbywanej z pobożności, ale podkreślają jej obfite owoce dla życia chrześcijańskiego. Sami zaś powinni okazywać nieustanną gotowość szafowania sakramentu pokuty, ilekroć wierni rozumnie o to proszą. Byłoby dużą niewłaściwością, gdyby ktoś spowiedź indywidualną zamierzał ograniczyć jedynie do wyznawania grzechów ciężkich. Taka praktyka, nie tylko w jakimś sensie ograniczałaby świadomość grzeszności korzystających z niej, ale i pozbawiałaby owoców potrzebnych do właściwego życia chrześcijańskiego.