Namaszczenie chorych

Jedną z zasad posoborowej odnowy liturgii sakramentów jest powiązanie jej z Eucharystią. Istnieje specjalny obrzęd celebracji sakramentu namaszczenia chorych podczas Mszy św., którego należy udzielać na Mszy św. odprawianej przede wszystkim dla chorych ze specjalnej okazji, np. dnia chorego, misji czy rekolekcji parafialnych. Udziela się tego sakramentu jedynie tym chorym, którzy, rozumiejąc jego sens, w sposób wolny sobie tego życzą. W wyjątkowych okazjach, np. rocznicy urodzin czy ślubu, nie widzę przeszkód, by dla osoby obłożnie chorej odprawić Mszę św. połączoną z udzieleniem sakramentu namaszczenia także w jej domu.

Sprawowanie sakramentu namaszczenia chorych podczas Mszy św. nie różni się zasadniczo od obrzędu zwykłego. Udziela się go po odpowiedniej, a więc wyjaśniającej sens ludzkiego cierpienia oraz znaczenie tego sakramentu, homilii. Obrzęd namaszczenia można rozpocząć od litanii lub nałożenia rąk. Potem następuje błogosławieństwo oleju, gdyby było to konieczne, lub modlitwa dziękczynna nad olejem i wreszcie samo namaszczenie. Jeśli przed namaszczeniem nie odmówiono litanii, następuje teraz modlitwa powszechna, która kończy się modlitwą po namaszczeniu. Dalej Msza św. przebiega jak zwykle. Chory, a także inni uczestniczący w tej Mszy św., mogą przyjąć Komunię św. pod dwiema postaciami. Na koniec celebrans może udzielić choremu i wszystkim obecnym specjalnego uroczystego błogosławieństwa.

Ostatnią formą udzielania sakramentu namaszczenia chorych jest celebrowanie tego obrzędu w wielkim zgromadzeniu wiernych. Tradycyjnie sakrament ten był udzielany kameralnie, prywatnie, w zaciszu czterech ścian, w obecności jedynie najbliższej rodziny, tak więc udzielanie go w wielkim zgromadzeniu liturgicznym jest stosunkowo nową formą jego sprawowania. Nowy ryt - wspólnotowego sprawowania - przyniosła soborowa odnowa, co znalazło swój wyraz również w przepisach obowiązującego Kodeksu prawa kanonicznego. Prawodawca powszechny zaznaczył, że wspólne sprawowanie namaszczenia chorych równocześnie dla wielu osób jest możliwe, jeśli są one odpowiednio przygotowane i wewnętrznie usposobione. Szczegółowe przepisy dotyczące samego przebiegu celebracji pozostawił biskupom diecezjalnym (por. kan. 1002 KPK).

Obrzęd namaszczenia chorych według tej trzeciej formy może mieć zastosowanie w takich zgromadzeniach wiernych, jak np. pielgrzymki, spotkania diecezjalne, dni chorych dla całego miasta lub przynajmniej parafii, czy w czasie zjazdu stowarzyszeń chorych. Przed przystąpieniem do zorganizowania ceremonii udzielenia sakramentu chorych wielu osobom należy zatroszczyć się o odpowiednie przygotowanie pod względem duszpasterskim nie tylko chorych, którzy mają przyjąć ten sakrament, ale i innych obecnych podczas jego udzielania. Wskazane jest, by sakrament odprawiano w kościele lub w innym dostępnym miejscu, zarówno dla chorych, jak i innych wiernych. Obrzęd ten może być celebrowany zarówno na Mszy św., jak i poza nią. Oczywiście należy zawsze wcześniej dać sposobność mającym przyjąć sakrament namaszczenia chorych do skorzystania z sakramentu pokuty.

Sakrament ten ma wielce społeczny charakter, wyraża solidarność wspólnoty zdrowych z chorymi w diecezji, parafii czy innym zgromadzeniu, i jest znakiem, że cały Kościół poleca chorych cierpiącemu i uwielbionemu Panu. Chorzy natomiast, łącząc się z męką i śmiercią Chrystusa, przysparzają dobra ludowi Bożemu tworzącemu wspólnotę Kościoła.

Wymienione formy celebracji sakramentu namaszczenia chorych mogą ulegać pewnym modyfikacjom w zależności od stanu zdrowia przyjmującego ten sakrament czy sytuacji duszpasterskiej, w jakiej jest on sprawowany. Należy jednak dołożyć starań, by obrzęd ten w miarę możliwości składał się z dwóch elementów: liturgii słowa i liturgii sakramentu.