Poznać, pokochać, żyć

W ciągu kilku tygodni okresu wielkanocnego, biorąc udział we Mszy św., słuchamy podczas liturgii słowa kolejnych fragmentów Dziejów Apostolskich, które przybliżają nam początki rozwoju Kościoła. Autor Dziejów, św. Łukasz, pokazuje że pierwsze wspólnoty chrześcijańskie, głosząc Jezusa Chrystusa i wzywając do przyjęcia wiary w Niego, kształtowały prawdziwych uczniów Jezusa: autentycznych chrześcijan, którzy zadziwiali Żydów i pogan, stając się „solą ziemi” i „światłością świata”. Kościół czasów apostolskich rozrastał się niezwykle dynamicznie, przemieniając poszczególnych ludzi i całe narody. Po drodze napotykał różne problemy – takie chociażby jak ten, który opisuje dzisiejsze pierwsze czytanie: czy nawróceni poganie są zobowiązani do przechodzenia przez judaizm z jego praktyką obrzezania, czy też nie? Apostołowie w ramach pierwszego soboru powszechnego, odbywającego się w Jerozolimie, rozstrzygnęli tę wątpliwość: „Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru, oprócz tego, co konieczne” (Dz 15, 28).