Radość - dom Słowa - domem świadectwa

„Radujcie się zawsze w Panu… Pan jest blisko!” – śpiewają wierni na powitanie kapłana i służby liturgicznej procesyjnie zmierzających do ołtarza w III niedzielę Adwentu. W połowie Adwentu Kościół wzywa wiernych do radości: złagodzony kolor szat liturgicznych z fioletowego na różowy, ołtarz ozdobiony kwiatami, radosny śpiew – „raz jeszcze powtarzam: radujcie się! Pan jest blisko!”.

Jednak słowa te nie dotkną uszu wszystkich ochrzczonych. Posłyszy je zapewne niezbyt wielki procent obmytych wodą chrztu. Głusi na słowo Pana są według przypowieści Jezusa o winnym krzewie odciętymi, suchymi winnymi latoroślami, nadającymi się jedynie na spalenie (J 15, 1–10). Widok ich budzi smutek w sercach. A Jezus pragnie, by Jego radość była w nas i aby radość nasza „ była pełna” (J 15, 11). Tym, co najbardziej pustoszy, niszczy Kościół nie są odejścia ani też wrogość do Kościoła czy prześladowania. Kościół niszczy letniość i obojętność, ospałość duchowa jego członków. Dlatego już na samym początku Adwentu słyszeliśmy w liturgii wezwanie Chrystusa: „Czuwajcie więc…”, by Pan „nie zastał was śpiących” (por. Mk 13, 36-37). Obecnie w większości nasze świątynie wypełniają wierni „przebudzeni duchowo”, nawróceni – reszta pozostaje w domach. I to właśnie te domy, chrześcijańskie rodziny będące według bł. Jana Pawła II „kolebką Kościoła”, mogą stać się początkiem jego „wiosny”, jeśli tylko otworzą się na zwiastowane im słowo Boga.