Kulturalne i religijne centrum Mezopotamii, „perła królestw”, starotestamentowy symbol ludzkiej pychy. Babilon. Potęga i bogactwo, z budowlami, które miały iść „z niebem w zawody”, jednocześnie bezsilne wobec wiary Daniela i wobec jego Boga
Początek potęgi Babilonii wyznacza panowanie następcy Sin-Muballita, króla Hammurabiego (1792-1750 p.n.e.), „który władzą objął cztery strony świata, namiestnika zwycięstw boga Marduka”, tworząc imperium ze stolicą w Babilonie. Historia odkryć rozpoczyna się w 1899 r. Podczas wykopalisk Robert Koldewey odsłonił fragmenty muru babilońskiego opisywanego przez Herodota i Ktezjasza. Dotarcie do warstwy archeologicznej wiązało się z usunięciem warstw gruzu o grubości nawet ponad 20 m. Według „ojca historii” szerokość przestrzeni pomiędzy murami o ok. siedmiometrowej szerokości pozwalała na przemieszczanie się czterokonnych rydwanów. Były to z pewnością najpotężniejsze umocnienia miejskie, jakie udało się odkryć badaczom. Twórcą przedsięwzięcia był syn Nabopolasara, Nabuchodonozor II (604-562 p.n.e) z dynastii chaldejskiej. Wewnętrzny mur obejmował 360 wież strażniczych (usytuowanych co 50 m), mur zewnętrzny – 250. Bramy miejskie nosiły nazwy najważniejszych bóstw miasta.
Kolejnym spektakularnym odkryciem Koldewey’a okazały się założenia architektoniczne w formie sklepionych łuków. Piwnice, w połączeniu ze studnią wyposażoną prawdopodobnie w mechanizm podający wodę, stanowiły niezwykłe rozwiązanie myśli technicznej. Badacz wysunął tezę, że na tych właśnie sklepieniach znajdowały się wiecznie kwitnące wiszące ogrody Semiramidy, jeden z siedmiu cudów świata.
Wieża Babel, której fundamenty odsłonił niemiecki archeolog, miała kwadratową podstawę o boku 90 m. Była budowlą tarasową; tworzyło ją siedem zmniejszających się stopniowo wież. Na szczycie ostatniej, „między niebem a ziemią”, wzniesiono piętnastometrowej wysokości świątynię Marduka, boga Babilonu. W Dolnej Świątyni, gdzie składano ofiary, miał znajdować się jego posąg, tron, podnóżek i stół wykonane – według Herodota – z 800 talentów złota (około 23.700 kg). Górna Świątynia, wyposażona w łoże i stół, przeznaczona była wyłącznie dla odwiedzającego świątynię Marduka. Sanktuarium, wielokrotnie niszczone podczas najazdów, na nowo odbudowywano i zdobiono. Zikkurat Etemenanki był miejscem świętym, celem procesji i fascynacji, a babiloński w swej monumentalności nie miał odpowiednika w starożytnym świecie.
„Święta droga” (szer. 23 m), której początek wyznaczała Brama Isztar, prowadziła do centrum miasta, do świątyni Marduka-Esagila. Drogę otaczał ceglany mur (wys. 7 m), pokryty reliefową dekoracją w postaci lwów, będących symbolem córki Sina, bogini Isztar, siostry Szamasza i Ereszkigal. Fryz wykonany w technice glazurowanej cegły zawierał 120 przedstawień figuralnych na niebieskim tle, każde o długości 2 m.
Założenie bramne zwane Bramą Isztar powstało w czasie rządów Nabuchodonozora II, około 575 r. p.n.e. Składało się z czterech połączonych ze sobą wież na planie kwadratu, tworzących przejście między dwiema bramami, zawartymi w podwójnym rzędzie murów obronnych. Zdobienie ścian zewnętrznych stanowiły wyobrażenia 575 zwierząt ukazanych w rytualnym marszu. Były to byki symbolizujące boga burzy Adada i smoki poświęcone Mardukowi.
Zdobywca Jerozolimy przyczynił się do uświetnienia panowania dynastii nowobabilońskiej, sprawiając, że Babilon stał się centrum cywilizacji mezopotamskiej do czasu podboju przez Cyrusa Wielkiego w 539 r. p.n.e. Dawna świetność „wiecznego miasta” przeminęła, zgodnie z proroctwem Jeremiasza, a znaleziska archeologiczne potwierdziły słowa biblijnego przekazu. Na zakończenie należy dodać, że wśród badaczy panują sprzeczne opinie dotyczące interpretacji przeznaczenia założeń odkrytych przez Koldewey’a.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 4/2011
