Faustus z Riez (+ ok. 500) o potędze Eucharystii

Wielkość dobrodziejstw niebiańskich przekracza ciasnotę ludzkiego umysłu i dlatego Boża Opatrzność zarządziła, że co nie może pojąć umysł upadający pod wielkością rzeczy, to pojmuje pobożna ufność, a silna wiara żywi umysł. Gdy więc z powodu grzechu Adama zostaliśmy poddani urodzeniu i śmierci, Bóg spoglądając z nieba na nasz wielki dług, wedle naszej niedoli przygotował dar odkupienia: za śmierć zawinioną złożył w ofierze śmierć niewinną; my bowiem nie mieliśmy powodu, aby żyć, On – aby umrzeć. Przyjął więc nasze śmiertelne ciało, aby przydawszy je swojej nieśmiertelności Życie mogło umrzeć za umarłych. Gdy jednak ciało, które przyjął, zostało wzięte z naszych oczu i umieszczone na niebiosach, było rzeczą konieczną, aby ustanowił dla nas w tym dniu znak swojego Ciała i Krwi, abyśmy słusznie mogli czcić zawsze tajemnicę, którą On raz jeden złożył jako cenę naszego zbawienia. A ponieważ odkupienie ludzi dokonuje się nieustannie i codziennie, musiała być również wieczną ofiara odkupienia i wieczna żertwa, aby żyła w pamięci i wiecznie obecna była łaska. To jest prawdziwa, jedyna i doskonała ofiara, którą można dostrzec przez wiarę, a nie dzięki zewnętrznej formie – niewidzialna zewnętrznym wzrokiem człowieka, dostrzegalna uczuciem wewnętrznym. Słusznie więc potwierdza Boski autorytet: „Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem” (J 6, 55).

Niech więc ustąpią wszystkie dwuznaczności niewierzących, bo Twórca daru jest zarazem świadkiem prawdy (...). Tak więc, jak na skinienie rozkazującego Pana nagle powstały z niczego wyniosłe niebiosa, głębiny mórz i przestrzenie ziem, tak samo w duchowych słowach sakramentu moc Boża pokazuje tę samą potęgę i rzeczywistość jest jej posłuszna. Jakże wielka i jak bardzo godna czci jest działająca moc Bożego błogosławieństwa! (...)

„Ojcowie żywi” t. 7, Kraków 1987