Stworzyć Domowy Kościół

Radosna, rozśpiewana młodzież, która znajduje czas zarówno na zabawę, jak i na modlitwę – to oazowicze z Ruchu Światło-Życie. Za parę lat wielu z nich, już jako małżonkowie, będzie zapewne jeździć ze swoimi dziećmi na Oazy Rodzin – Domowego Kościoła. Przypominają się słowa Jana Pawła II z „Listu do rodzin”: „Przyszłość świata idzie przez rodzinę”.

Założycielem Ruchu Światło-Życie, tzw. ruchu oazowego, był w latach 50. ks. prof. Franciszek Blachnicki. W archidiecezji poznańskiej zapoczątkował on Ruch m.in. poprzez kapłanów, których zaprosił na rekolekcje do Krościenka. Rekolekcje miały formować ich w duchu soborowej odnowy pastoralno-liturgicznej. Od początku lat 70. Ruch w naszej archidiecezji rozwijał się prężnie wśród osób świeckich: młodzieży i rodzin, mimo przeszkód stwarzanych przez władze PRL. Pod opieką kapłanów-moderatorów rozważali oni Pismo Święte, pogłębiali swoją wiarę i poczucie wspólnoty w Kościele.

Jesteśmy wspólnotą

– Ruch Światło-Życie ukształtował w Polsce całe pokolenia chrześcijan. W czasach PRL był jedyną alternatywą o takim spektrum działania wobec organizacji funkcjonujących w rzeczywistości komunistycznej – mówi Maria Karolewska, należąca do Ruchu od czasów szkoły podstawowej. Dziś wraz z mężem, Ryszardem, są parą diecezjalną Domowego Kościoła w archidiecezji poznańskiej.

– Oazy i osobiste poznanie założyciela Ruchu, Sługi Bożego ks. Blachnickiego, charyzmatycznego kapłana, uświadamiały mi potrzebę posługiwania w Kościele nas, świeckich. Na oazie młodzieżowej w 1982 r. poznałam mojego męża. W pierwszych miesiącach małżeństwa zawiązaliśmy nasz pierwszy krąg Domowego Kościoła. Na pewno oazowe doświadczenia z młodości i posługa w Domowym Kościele pomagają nam trwać przy Bogu, tworzyć małżeństwo i rodzinę, wychować dzieci i wciąż wspólnie rozwijać przyjaźń z Bogiem. Nasze dzieci również obrały młodzieżową drogę formacji w Ruchu Światło-Życie – dodaje pani Maria.

Można na nich liczyć

Według zamysłu założyciela, Ruch jest otwarty dla wszystkich stanów i osób w różnym wieku. W kapłaństwie i w małżeństwie, w młodości, i w wieku dojrzałym można w nim trwać, rozwijać dary otrzymane na chrzcie, służyć i czerpać. A wiadomo, że łatwiej to czynić we wspólnocie, która wzajemnie się wspiera, którą jednoczy Bóg.

– Często słyszymy – mówi Ryszard Karolewski – zdanie kapłanów: „Mając młodzież oazową czy rodziny Domowego Kościoła w parafii, wiem, że mam ludzi, na których mogę liczyć”.

Świadome przeżywanie własnego chrześcijaństwa wymaga codziennego wysiłku, bo człowiek bardziej jest skłonny do złego niż do dobrego, jak przypomina św. Paweł. Ale ten wysiłek to także olbrzymia radość, wynikająca z doświadczenia bliskości Boga. Wtedy życie nabiera prawdziwego sensu.