Ksiądz odpowiada

(...) Dlaczego Kościół tak wielką wagę przywiązuje do regularności w praktykowaniu? Każde opuszczenie Mszy w niedzielę już jest mocno piętnowane. Tak samo jest ze spowiedzią. Zauważyłem, że jeśli spowiadałem się często, kapłani mnie chwalili, jeśli rzadziej – zwracali mi uwagę. Dochodzi do tego sprawa modlitwy codziennej. Ja wolę raz na jakiś czas, kiedy czuję taką potrzebę, przeznaczyć więcej czasu ma modlitwę i medytację. Normalnie się nie modlę, nie tak regularnie. Często zapominam o modlitwie rano i wieczorem. Myślę, że ta dłuższa modlitwa to zastąpi.

Miło, że napisałeś i podzieliłeś się swymi przemyśleniami. Dobrze, że potrafisz rozpoznać w sobie potrzebę modlitwy i starasz się wtedy iść za głosem serca. Ja jednak chciałbym przekonać Cię do większej regularności i stałości w praktykowaniu życia duchowego.

Zauważ, że powtarzalność, cykliczność jest wpisana w stworzenie. Niemal wszystkie zjawiska w przyrodzie się powtarzają. Żeby mogła przetrwać jednostka, musi ciągle powtarzać pewne czynności. Tak samo dzieje się z przetrwaniem gatunku. Pan Bóg wpisał cykliczność w naszą naturę.

Regularne: sen, posiłek, praca i odpoczynek zapewniają człowiekowi dobre zdrowie fizyczne. Owszem, potrafimy przeżyć w bałaganie, poradzić sobie z brakiem porządku, lecz wydatnie obniża to nasze fizyczne możliwości. Można nie dosypiać, nie dojadać, pracować na pełnych obrotach przez długi czas, korzystając z rezerw organizmu. W końcu jednak to się na człowieku mści.

Nasze życie duchowe podlega podobnym prawom. Praktykowane z cierpliwością i wytrwałością, powoli i regularnie, przynosi błogosławione owoce – pomaga duszy otworzyć się na miłość, którą Pan Bóg chce ją obdarzyć. Pobożność praktykowana skokowo może i zaspokaja doraźną potrzebę, lecz nie prowadzi do przyjaźni z Bogiem. Nie pozwala na doświadczanie prawdziwej więzi z Chrystusem.

Bardzo groźne dla życia duchowego może być subiektywne wrażenie osiągnięcia pewnego pożądanego pułapu. Człowiek, któremu się wydaje, że zrobił już wystarczająco dużo, zatrzymuje się w swych staraniach. A jest to spory błąd! „Kto przerywa tok swoich ćwiczeń duchowych i modlitwy, podobny jest do tego, kto pozwala, żeby ptak uciekł z jego ręki; trudno mu będzie złapać go znowu” (św. Jan od Krzyża). Św. Augustyn wypowiada się w podobnym tonie: „Jeśli zdarzy ci się powiedzieć: «To wystarczy, osiągnąłem doskonałość», wszystko będzie stracone. Bowiem rolą doskonałości jest uświadamianie niedoskonałości”.

Przede wszystkim pamiętaj o tym, że każda modlitwa, Eucharystia, Komunia, spowiedź to spotkanie z Jezusem. Gdy zapraszasz Go do swego serca często i regularnie, dajesz Mu dowody swej miłości i szacunku. Porównując to z życiem rodzinnym – nie można tylko czasem kochać męża, żony czy dzieci. Miłość powinna być stała i ciągle okazywana. Wytrwałość w życiu duchowym jest okazywaniem miłości Chrystusowi.

Jestem gorącym zwolennikiem różnorodności w życiu duchowym. Jednostajność grozi nudą i zniechęceniem. Tę wielość zapewniają nam święta i uroczystości, mogą to być pielgrzymki i spotkania. Nie należy jednak przerywać naszych stałych praktyk pobożnych.