Ksiądz Ignacy Posadzy

Urodził się 17 lutego 1898 r. w Szadłowicach koło Inowrocławia, jako ósme z dwanaściorga dzieci Jakuba i Katarzyny z Pawlaków. Dorastał w głębokich tradycjach religijnych i patriotycznych. W 1917 r. zgłosił się do seminarium w Poznaniu, ale z powodu zawieruchy wojennej studia odbywał w Münster i Fuldzie.

Spotykając się z polskimi robotnikami i wsłuchując się w ich problemy, był poruszony skargami na ciężkie warunki oraz brak opieki duszpasterskiej sprawowanej w języku polskim. Jako kleryk, razem ze swoimi kolegami, gromadził tych ludzi na nabożeństwach i pogadankach religijnych. Po zakończeniu wojny wrócił do Poznania i Gniezna; dokończył studia i w 1921 r. przyjął święcenia.

W poznańskiej farze dał się poznać jako kaznodzieja i gorliwy spowiednik, potem został prefektem Seminarium Nauczycielskiego, a jako uzdolniony publicysta pracował w redakcji "Biblioteki Kaznodziejskiej" oraz "Wiadomości dla Duchowieństwa". Wakacje, przez kilka kolejnych lat, spędzał za granicą wśród emigrantów polskich: w niedziele i święta organizował dla nich nabożeństwa oraz pogadanki religijne, a także zapoznawał się z sytuacją ekonomiczno-społeczną, rodzinną i religijną środowisk emigracyjnych. W 1923 r. przebywał w Saksonii i Bawarii, w 1924 r. w Hesji, a w 1926 r. - z ramienia Państwowego Urzędu Emigracyjnego - wyjechał do Danii. W 1928 r. odwiedził polskie ośrodki w Rumunii, a w 1929 r. podróżował po Brazylii, Urugwaju i Argentynie, gdzie wizytował skupiska polonijne.

W 1930 r. dowiedział się, że prymas przystąpił do organizacji zgromadzenia zakonnego, które miało podjąć pracę apostolską na rzecz Polonii; on miał zostać przełożonym generalnym. 22 sierpnia 1932 r. otrzymał od kard. Hlonda błogosławieństwo na rozpoczęcie ich wspólnego dzieła i usłyszał: "...rozpoczynamy in Nomine Domini. Zaufajmy Bogu - On na pewno nam pomoże". Następnego dnia, wraz z trzema kandydatami na braci, udał się do Potulic, aby zorganizować Dom Macierzysty zgromadzenia. Po kilku dniach przybyło tam kolejnych 20 kandydatów do kapłaństwa i 16 aspirantów na braci zakonnych. Ojciec Posadzy był wówczas jednocześnie: nowicjuszem, mistrzem nowicjatu, ekonomem i przełożonym. Wsłuchiwał się w dyrektywy oraz rozporządzenia kard. Hlonda i skrupulatnie wcielał je w życie, a jednocześnie korzystał z pomocy pallotynów z Sucharów oraz tej miary ojców duchownych co ks. Aleksander Żychliński. Poznał o. Maksymiliana Kolbego, z którym się zaprzyjaźnił; na wzór Niepokalanowa zorganizował w Potulicach wydawnictwo i drukarnię - publikując m.in. książki o tematyce emigracyjnej - oraz liczne warsztaty mechaniczne i rzemieślnicze. Powołał także czasopisma: "Głos Seminarium Zagranicznego", "Msza Święta" i "Cześć Świętych Pańskich".

Nie tracił kontaktu z Polonią, wyjeżdżając kilkukrotnie do ośrodków emigracyjnych. W 1937 r. udał się z wizytą duszpasterską na Daleki Wschód - do Chin, Japonii, Korei, Mandżurii - i przez Związek Radziecki wrócił do Polski. Z reportaży wysyłanych do "Przewodnika Katolickiego" powstała książka: "Przez tajemniczy Wschód". W 1939 r. przebywał w Danii na zjeździe młodzieży polskiej oraz w Metzu na Zjeździe Katolickim Polaków ze wschodniej Francji. Odwiedził Lyon, odbył pielgrzymkę do Paray-le-Monial, a w drodze powrotnej udał się na wizytację do Londynu, gdzie w ośrodku Polskiej Misji Katolickiej od roku pracowali bracia zakonni Towarzystwa.

W latach wojny zgromadzenie zakonne o wybitnie polskim charakterze znalazło się na czarnej liście okupanta. Ojciec Ignacy - pomimo szykan i groźby aresztowania - odszukiwał rozproszonych chrystusowców. Dla kapłanów organizował nowe formy pracy duszpasterskiej, m.in. w obozach przejściowych oraz wśród wywiezionych na roboty. Kleryków zgromadzonych w Krakowie zachęcał, by kontynuowali studia teologiczne i przygotowywali się do przyjęcia święceń. W ten sposób doprowadził do kapłaństwa 42 kleryków.

Po wojnie swój wysiłek skierował na przygotowanie kadr misjonarskich dla polskich środowisk emigracyjnych. Powołał dom nowicjacki oraz utworzył Wyższe - a także Niższe - Seminarium Duchowne Towarzystwa Chrystusowego. Ponownie uruchomił wydawnictwo i zabiegał o wznowienie miesięcznika "Msza Święta". W 1958 r., za zgodą Kapituły Generalnej oraz Rady Generalnej, założył Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla, przekazując mu dom Towarzystwa w podpoznańskim Morasku.

W 1968 r. złożył rezygnację z funkcji przełożonego generalnego, którą sprawował przez 36 lat. Mieszkał w domu zakonnym Towarzystwa w Puszczykowie, oddając się modlitwie, ale nadal duchowo przewodził zgromadzeniu. Do końca żył miłością do Towarzystwa, z którym się utożsamiał. Odszedł po nagrodę do Pana 17 stycznia 1984 r., a 17 stycznia 2001 roku rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny.