Aniołki do pracy

Odwiedziłem kolegę proboszcza kilkutysięcznej parafii. Podczas jedzenia kolacji zwróciłem uwagę na ozdoby choinkowe, a wśród nich szczególnie spodobały mi się aniołki. Zapytałem, gdzie je kupił. W odpowiedzi usłyszałem, że jest to ręczna robota jego parafian, którzy zrobili mu prezent, ofiarując je. Marianna i Szczepan zostali zwolnieni z pracy w ubiegłym roku. W ich wieku nie tak łatwo znaleźć jakiekolwiek zatrudnienie. Zaczęli myśleć, jak sobie w tym trudnym czasie uczciwie radzić, by utrzymać rodzinę. Wpadli na pomysł... robienia aniołków. Szczepan kupił drut, a jego żona białe płótno. Zrobili pierwszą partię tych ozdób i zanieśli do jednego, drugiego sklepu. Ku ich zdumieniu, jak to się mówi: "towar zszedł". Zamówiono następną partię. I tak interes się rozwinął, że Marianna i Szczepan mają pracę prawie przez cały rok.

Problem bezrobocia stał się jednym z największych problemów naszego kraju. Nawet ci, którzy dziś mają pracę nie zawsze mogą być jej pewni. Praca nie płynie z narzekania, bezczynności czy pasywności. Rzadko pracodawcy pukają do drzwi bądź telefonują, oferując zatrudnienie na ludzkich, godziwych warunkach. Z reguły samemu lub wespół z innymi trzeba szukać płatnego zajęcia. Bywa, że właściciel proponuje pracę "na czarno". Desperacja wielu każe godzić się i na to.

Nie sposób przecenić modlitwy, która odmawiana z wiarą może przynieść światło serca i umysłu pochodzące od Ducha Świętego. Skoro dzięki modlitwie pełnej wiary ludzie doświadczali cudów, np. wyzdrowienia z nieuleczalnych chorób. Zatem czy Bóg, u którego nie ma nic niemożliwego, nie może sprawić, że i pracę znajdzie ten, kto o nią prosi? Ilu bezrobotnych chodzi w dzień powszedni na Mszę św., na nowennę z intencją: Panie pomóż mi znaleźć pracę, bym utrzymał rodzinę, którą mi dałeś...?

W jednym z domów odwiedzanych po kolędzie kobieta pełna żalu i rozczarowań narzekała na trudne czasy spowodowane brakiem pracy. Gdy zapytałem, gdzie jest mąż i dorośli synowie, odrzekła, że tną drzewo na opał. Pomyślałem sobie, nawet na krótką modlitwę nie chcieli przyjść, by polecić Bogu swoje sprawy i problemy. Także na niedzielną Mszę św. nie mają czasu i ochoty chodzić. Jak Pan Bóg ma czynić cuda, jeśli człowiek Go o to nie prosi? Czy może zabraknąć chleba temu, który z wiarą odmawia Ojcze nasz?

Marianna i Szczepan w swój interes zaryzykowali bardzo mało - sto, dwieście złotych. To, co zaczęli, mogło się nie powieść. A jednak się powiodło. Po ludzku pokazali, że można, że warto z nadzieją podejmować pozytywne działania. Czy w tym ich zatroskaniu o pracę nie było pełnego zaufania odniesienia do Boga? Bynajmniej... Niech Pan Bóg pomnoży naszą wiarę, niechaj umocni nadzieję, abyśmy Jemu we wszystkim zaufali. ON nie zawodzi...