Logo Przewdonik Katolicki

Kiedy małżeństwo zawarte według formy kanonicznej powoduje skutki w prawie polskim?

ks. Benedykt Glinkowski
Fot.

Art. 10 ust. 1 Konkordatu wskazuje na trzy zasadnicze wymogi, jakie należy spełnić, aby od chwili zawarcia małżeństwo kanoniczne miało takie same skutki, jakie pociąga zawarcie małżeństwa zgodnie z prawem polskim, a więc przed urzędnikiem stanu cywilnego w obecności świadków. Warunki te są następujące: - brak między nupturientami przeszkód wynikających z prawa polskiego; - złożenie...

Art. 10 ust. 1 Konkordatu wskazuje na trzy zasadnicze wymogi, jakie należy spełnić, aby od chwili zawarcia małżeństwo kanoniczne miało takie same skutki, jakie pociąga zawarcie małżeństwa zgodnie z prawem polskim, a więc przed urzędnikiem stanu cywilnego w obecności świadków. Warunki te są następujące: - brak między nupturientami przeszkód wynikających z prawa polskiego; - złożenie przez nich przy zawieraniu małżeństwa zgodnego oświadczenia woli co do wywarcia takich skutków; - wpisanie w aktach stanu cywilnego faktu zawarcia małżeństwa na wniosek kompetentnego duchownego, przekazany urzędowi stanu cywilnego w terminie pięciu dni od zawarcia małżeństwa; termin ten ulega przedłużeniu, jeżeli nie został dotrzymany z powodu siły wyższej, do czasu ustania tej przyczyny (por. Konkordat między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską, art. 10 ust. 1).
W czasie swojej wizyty przed zawarciem małżeństwa w urzędzie stanu cywilnego narzeczeni składają zapewnienie, że: nie pozostają w innym związku małżeńskim; nie istnieje między nimi pokrewieństwo ani powinowactwo w linii prostej czy stosunek przysposobienia, nie są też rodzeństwem rodzonym ani przyrodnim; oraz nie znają innych okoliczności, które według prawa wyłączałyby zawarcie małżeństwa (por. Prawo o aktach stanu cywilnego, Dz.U. nr 36, poz. 180, Warszawa 1986, art. 54 ust. 1 pkt 2). Na podstawie tego zapewnienia otrzymują od urzędnika stanu cywilnego zaświadczenie stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa i przedkładają je w parafii, w której zaczęli załatwiać formalności poprzedzające ślub kościelny.
W ramach ceremonii zaślubin nupturienci zgodnie oświadczają swoją wolę jednoczesnego zawarcia małżeństwa podlegającego prawu polskiemu, co potwierdzają podpisami na dokumencie przekazywanym przez właściwego duchownego do urzędu stanu cywilnego. Fakt ten swoimi podpisami potwierdzają również: świadkowie, duchowny, przed którym zostało zawarte małżeństwo i duchowny upoważniony do sporządzenia zaświadczenia.
Zgodnie z wymogami zawartymi w Konkordacie, dokument ten w ciągu pięciu dni od zawarcia małżeństwa powinien być wysłany do odpowiedniego urzędu stanu cywilnego. Stanowi on podstawę do sporządzenia aktu małżeństwa zawartego w sposób określony w art. 1 § 2 i 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Akt małżeństwa sporządzony przez kierownika urzędu stanu cywilnego dopełnia skutek konstytutywny aktu zawarcia małżeństwa oraz dowodzi powstania stosunku małżeństwa.
Zasadniczym skutkiem zawarcia małżeństwa według Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego jest powstanie stosunku małżeństwa podlegającego przepisom prawa polskiego. W związku z tym postanowienie art. 10 ust. 1 Konkordatu: Od chwili zawarcia małżeństwo kanoniczne wywiera takie skutki, jakie pociąga za sobą zawarcie małżeństwa zgodnie z prawem polskim należy interpretować w ten sposób, że zawarcie małżeństwa w formie kanonicznej, pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów przewidzianych w tym artykule, spowoduje powstanie stosunku małżeństwa podlegającego prawu polskiemu, a więc ważnego, ale i unieważnialnego przez stosowny organ państwowy.
Małżeństwo zawierane według formy kanonicznej dla osób ochrzczonych lub osoby ochrzczonej z nieochrzczoną charakteryzuje się przymiotami określonymi w prawie Kościoła katolickiego, a więc m.in. nierozerwalnością.

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki