Życie duchowe chrześcijanina (w pytaniach i odpowiedziach)

Na czym opiera się praktyka zdania się na wolę Bożą?

Jest rzeczą pewną fakt, że nie może nas spotkać nic, co nie byłoby przewidziane od wieków, tzn. chciane lub dopuszczone przez Boga (nic nie dzieje się bez wiedzy Boga). Bóg jest miłością i zawsze chce naszego prawdziwego dobra. Bóg nigdy w sposób bezpośredni nie chce zła, ale kiedy je dopuszcza (np. szanując wolną wolę naszą lub naszych bliźnich), to w swojej nieskończonej mądrości wie, jak z niego wydobyć dobro i chce to uczynić. Z Listu do Rzymian wiemy, że miłującym Boga wszystko sprzyja ku dobremu.

Jakie są owoce zdania się we wszystkim na wolę Bożą?

Wszystko co nas spotyka (zarówno dobro, jak i zło), Bóg chce i potrafi wykorzystać dla naszego dobra, zatem wszystko można i należy przyjmować ze spokojem (wewnętrznym dystansem, zaufaniem w Bożą miłość i wszechmoc). W trudnościach nie tyle należy pytać się: "dlaczego", ile: "czego Panie ode mnie oczekujesz, do czego mnie wzywasz, zapraszasz przez tę sytuację". Ta praktyka dopomaga w czułej zażyłości z Bogiem, pomaga postępować w prostocie i w wolności wewnętrznej (bo człowiek pragnie jedynie tego, czego chce Bóg), sprzyja zachowaniu pogody nawet podczas trudnych wydarzeń, gdyż przypomina, iż wszystko dzieje się za wiedzą i przyzwoleniem Bożym (Bóg i tak jest silniejszy od szatana i ludzkiej złości). Człowiek, który zdaje się we wszystkim na Boga, jest pełen radości, gdyż pragnie tego, czego chce Bóg.

Czy konieczne w pracy nad sobą jest zdecydowanie połączone z konsekwencją?

Aby do czegoś w życiu dojść, potrzeba zazwyczaj wiele wysiłku (potwierdzają to np. treningi sportowców, ćwiczenia muzyków). W życiu duchowym jest podobnie. Współpraca z Bożą łaską wymaga samozaparcia, przełamywania egoizmu, lenistwa (np. dla wytrwania w systematycznej, codziennej modlitwie). Bez zdecydowania w postanowieniach, przy braku konsekwencji, człowiek nigdy nie rozwinie się w życiu duchowym. Trzeba to uwzględnić w swoim dążeniu do Boga.