„Pokój płynący z ładu”. To określenie św. Augustyna przypomniał Jan Paweł II w swoim orędziu na Światowy Dzień Pokoju 1 stycznia 2003 r. Stając na progu Nowego Roku, czcimy w liturgii Świętą Bożą Rodzicielkę i modlimy się o pokój na świecie. Przy tej okazji Papież zwrócił naszą uwagę na fakt, że „pokój jest nie tyle kwestią struktur, co osób. (...) Gesty pokoju rodzą się z życia osób, w duszach których stale mieszka pokój”. Święta Boża Rodzicielka, Ta, która stanęła u początku ery Księcia Pokoju, jest tego wspaniałym przykładem. Boży ład zniszczony został w raju. Ale już wtedy Bóg zapowiedział przywrócenie utraconej harmonii i „zmiażdżenie głowy węża”. W ten Boży plan włączona zostaje Maryja, która „rozważa wszystko w swoim sercu”. Dzięki temu, chociaż czasy były niespokojne, a los mieszkańców biednej prowincji niepewny, pokój wewnętrzny nieustannie Jej towarzyszy. Nawet trudne do wyobrażenia doświadczenie pod krzyżem pomimo bólu nie spowodowało rozpaczy. Wewnętrzny ład oparty na zawierzeniu Bogu był tego fundamentem.
Gdy rozpoczynamy ten Nowy Czas, może targają nami różne obawy i niepokoje. Niepokój w świecie często powoduje niepokój w naszym wnętrzu; natomiast brak pokoju wewnętrznego burzy ład w świecie; i koło się zamyka. Modląc się o pokój na świecie, trzeba jednocześnie zastanowić się, czy w moim wnętrzu jest ład i harmonia? Jeżeli na serio potraktujemy prawdę wiary, że Opatrzność Boża czuwa nad światem, a od miłości Chrystusowej nie może mnie odłączyć „niebezpieczeństwo czy miecz”, lecz jedynie mój osobisty i wolny wybór zła – wówczas spokój i pokój staną się udziałem mego serca.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 2/2003
