W poszukiwaniu sensu

Dzisiejszy świat nie funkcjonuje bez mediów. Nic więc dziwnego, że pytanie o kondycję współczesnych środków masowego przekazu także dla nas, katolików, staje się coraz ważniejsze.

20 października A.D. 2012 w Łodzi spotkali się ludzie mediów  (w końcu przecież  wszyscy nimi, czynnie bądź biernie, jesteśmy) na kolejnej – szóstej już – ogólnopolskiej konferencji z cyklu: „Dziennikarz – między prawdą a kłamstwem”, organizowanej przez Oddział Łódzki Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy. Tegoroczna sesja miała przynieść odpowiedź na pytanie (a przynajmniej przybliżyć do niej): „Ku czemu zmierza globalizacja?”.  Skąd pomysł na organizację takich spotkań? Zaczęło się zwyczajnie. Otóż podczas jednego z cyklicznych zebrań członków naszego stowarzyszenia obecny na nim sufragan łódzki (mamy taką pasterską bliskość!) bp Adam Lepa, wybitny znawca problematyki medialnej, przewodniczący, a następnie członek Komisji (obecnie Rady) Episkopatu ds. Środków Społecznego Przekazu, poddał myśl o zorganizowaniu konferencji dotyczącej środków masowego oddziaływania. A organizatorzy napisali w materiałach informacyjnych, że jest to pierwsze spotkanie… Skoro pierwsze – zauważył ksiądz biskup – to… I „musieliśmy” organizować kolejne. Pro publico bono.   

Kilka faktów z przeszłości                                                                                 

W pędzącym świecie gwałtownie definiowanych na nowo fundamentalnych pojęć, pozwalających ludziom na możliwie sprawną komunikację przy budowie relacji społecznych, konieczne stało się zwrócenie uwagi na ten dewastatorski trend. Na ten swoisty w istocie prymitywizm niszczący cywilizację, kulturę, narody, społeczeństwa, rodziny, ludzi.  Dla nas oczywiste więc było, że należało rozpocząć od przypomnienia, czym jest mądrość –  czyli umiejętność odkrywania prawdy, i czym jest prawda – czyli zgodność rozumienia rzeczywistości z nią samą oraz Prawdy w rozumieniu: Bóg-Stwórca całej rzeczywistości.                        

Idąc tym szlakiem, w 2008 r. mówiliśmy o obronie godności. Godności jako podstawowej prerogatywie człowieczeństwa. Godności przynależnej każdemu z samej racji istnienia. Godności poddawanej rozlicznym zranieniom, zbrukaniu przez fałszywe ideologie, zwodzenia, nieprawości czynione również pod płaszczykiem prawa stanowionego, a odrywanego od fundamentów prawości w tak niszczącym procesie, iż w pewnym momencie człowiek staje się autodestruktorem. I jeszcze jest z tego dumny, przynajmniej do odczuwalnych objawów rozkładu. A – bywa – i mimo tego... W mediach taką postawę widzimy praktycznie codziennie. W 2009 r. zastanawialiśmy się nad granicami kompromisu;gdzie są rubieże, których w obronie prawdy, wiary, w obronie godności, w obronie społeczeństwa, w obronie cywilizacji, w obronie człowieczeństwa, przekraczać nie można. Gdzie są granice, których we własnym, rzec można, interesie przekraczać nie wolno – teraz aby zyskując nieco, nie stracić wszystkiego później. „Manipulacja – kłamstwo zorganizowane” to motyw 2010 r. Manipulacja, pranie umysłów, zastępowanie trudu pracy intelektu prostymi emocjonalnymi hasełkami, wtłaczanie przekonania, że każdy może tworzyć dowolnie „swoje prawdy”, będące w istocie jedynie jej subiektywnymi wyobrażeniami – to „postępowe” a la Gramsci metody współczesnych totalitaryzmów – wciąż tego samego – materialistycznego, antyteistycznego – spisku przeciw człowiekowi, spisku przeciw jego wolności w pozyskiwaniu informacji o faktach i swobodnego dzielenia się tą informacją, spisku przeciw umiejętności samodzielnego, logicznego wiązania skutków z przyczynami, spisku przeciw hartowaniu woli w ścieraniu się z naturalnymi przeszkodami na trudnych szlakach codzienności, spisku wycierania z pamięci istoty naszego istnienia tu i teraz, celu ludzkiej wędrówki i ostatecznego rozliczenia za nasze czyny. Spisku dlatego skutecznego, że ludzie – niezależnie od szczebla społecznej drabiny – uzależniając się od spreparowanych informacji, zaczynają się z nimi utożsamiać.