Uroczystość obłóczyn była dla całej wspólnoty wielką radością. Po roku uczestniczenia w karmelitańskim życiu Maria i Lucyna podjęły decyzję, aby iść dalej za Jezusem w Karmelu. To nowy początek, decyzja o porzuceniu starego człowieka i przyobleczeniu się w nowego. Jej znakiem była zmiana szat. Postulantki otrzymały także nowe imiona, a nazwiska – wzorem założycielki zakonu św. Teresy od Jezusa – zastąpiły tytulacją otrzymaną w czasie obłóczyn. Z jednej strony jest to szczególna tajemnica każdej siostry, wpisana w nią i odkrywana przez całe życie, z drugiej to gest oderwania od świata. Od momentu obłóczyn Maria nazywa się s. Miriam od Ducha Świętego, a Lucyna s. Maria Lucyna od Chrystusa Zmartwychwstałego.
Obłóczyny są we wspólnocie karmelitanek bosych uroczystością wewnętrzną tzn. uczestniczą w niej tylko siostry. Przed wiekiem było inaczej. Postulantka ubrana w suknię ślubną wychodziła ostatni raz na zewnątrz, by pożegnać się z bliskimi i ze światem. Dziś publiczną uroczystością są śluby zakonne, gdy nowicjuszka wobec całego Kościoła ślubuje Bogu.
W zakonie karmelitanek bosych formacja przed wieczystą profesją trwa kilka lat. Rozpoczyna ją postulat, czyli roczny okres wprowadzenia kandydatki w życie wspólnoty. Po nim następuje dwuletni nowicjat rozpoczynający się obrzędem obłóczyn. Nowicjat jest czasem przyswajania sobie przez nowicjuszkę ducha naśladowania Chrystusa w formie właściwej dla Karmelu, a także ukierunkowania na życie w obecności Bożej i szukania Go w milczeniu, samotności i w codziennych zajęciach. Nowicjat jest także czasem zapoznania się z Regułą i Konstytucjami oraz maryjną duchowością zakonu. Po odbyciu nowicjatu nowicjuszka składa śluby czasowe na okres trzech lat. Okres ten wypełnia dalsza formacja. Po jego upływie profeska składa śluby wieczyste.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 29/2011
