Na fundamencie krzyża

Z początkiem 1968 r. władze diecezji z bp. Janem Zarębą na czele rozpoczęły starania u władz wojewódzkich w Bydgoszczy o uzyskanie zgody na budowę kościoła i utworzenie na Zazamczu parafii. Odpowiedź na pierwsze pismo Kurii Diecezjalnej z 1 lutego 1968 r. do Prezydium WRN w Bydgoszczy była negatywna. Władze uważały, że we Włocławku jest wystarczająca liczba parafii i kościołów. Wymianę korespondencji kontynuowano, jednak i kolejne prośby władz kościelnych były odrzucane. Dlatego w czerwcu 1969 r. Kuria Diecezjalna zwróciła się do Urzędu ds. Wyznań w Warszawie, tłumacząc potrzebę budowy kościoła dla mieszkańców przyszłego dużego osiedla, w większości katolików, i wnosząc o zmianę postanowienia Prezydium WRN. Jak można było oczekiwać, Urząd utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Kolejnym krokiem władz kościelnych było wystosowanie 17 maja 1969 r. pisma do premiera rządu PRL Józefa Cyrankiewicza, ze skargą na nieliczenie się władz świeckich z potrzebami obywateli – katolików, co uniemożliwiało wprowadzanie w życie postanowień II Soboru Watykańskiego. Nadawcy wnosili również o uchylenie decyzji Urzędu ds. Wyznań (30 IV 1969) i Prezydium WRN (25 III 1969).

Argumentacja nie przekonała władz; świadczy o tym pismo Biura Skarg i Listów Urzędu Rady Ministrów z 16 października 1969 r. Jednak bp Jan Zaręba nie ustawał w wysiłkach na rzecz tworzenia parafii, współpracując m.in. z kapitułą bazyliki katedralnej we Włocławku. Na początku stycznia 1971 r. do Prezydium WRN w Bydgoszczy wpłynęło pismo Kurii Diecezjalnej Włocławskiej informujące o zamiarze erygowania parafii na Zazamczu i wnoszące o umieszczenie budowy kościoła na Zazamczu do planu inwestycji sakralnych na najbliższe lata. Wobec zdecydowanego oporu władz, Kuria skierowała kolejne odwołanie do Wydziału ds. Wyznań, a następnie skargę do premiera rządu PRL Piotra Jaroszewicza. Pisma do premiera i władz wojewódzkich kierował również bp Jan Zaręba. On też, pismem z 2 stycznia 1974 r., zwrócił się z prośbą o pomoc do Konstantego Łubieńskiego, posła na Sejm PRL.

6 kwietnia 1974 r. wojewoda bydgoski zaaprobował wniosek Kurii Diecezjalnej z 18 grudnia 1973 r. o wpisanie kościoła parafialnego na Zazamczu do planu budownictwa sakralnego na 1974 r. Oznaczało to zakończenie trwającej sześć lat walki. O decyzji władz wierni z Włocławka zostali niezwłocznie powiadomieni komunikatem bp. Jana Zaręby...

Początkowo kościół miał być wzniesiony na terenie dawnego cmentarza grzebalnego przy ul. Wienieckiej. Wobec niezgody władz wybrano nową lokalizację: na krańcu osiedla, przy Alei Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (obecnie ul. Promienna). Poświęcenie placu nastąpiło 6 czerwca 1976 r. Projekt techniczno-architektoniczny budowli wykonał Władysław Pieńkowski oraz inż. Henryk Jędrzejewski z Warszawy. Prace rozpoczęto w połowie lipca 1976 r. Obowiązki związane z budową ksiądz biskup powierzył wikariuszowi parafii katedralnej ks. Michałowi Pietrzakowi. 11 września 1977 r. pasterz diecezji wmurował w ścianę świątyni kamień węgielny, wyjęty z fundamentów Bazyliki św. Piotra w Rzymie, poświęcony przez papieża Pawła VI. Dekretem z 8 września 1978 r. bp Zaręba erygował parafię św. Józefa, siódmą we Włocławku, powstałą z podziału parafii katedralnej i parafii św. Stanisława, a 5 października 1986 r. konsekrował kościół św. Józefa.