"Bądźcie miłosierni, bo Ojciec wasz jest miłosierny"

Czytania biblijne piątej niedzieli Wielkiego Postu można streścić w zdaniu: „Bądźcie miłosierni, bo Ojciec wasz jest miłosierny”.

Bóg jest miłosierny. Otwiera drogę przez morze i na pustyni (I czytanie, Iz 43, 16-20). Dostarcza wody na pustkowiu, aby napoić lud wybrany (w. 21). Bóg okazuje swą miłosierną miłość torując człowiekowi drogę do siebie, do bliźniego i do własnego serca. Z pomocą Bożą możemy iść tą drogą mimo przeszkód zewnętrznych i wewnętrznych. Woda na pustkowiu jest symbolem darów Boga, który oczyszcza serce, daje duchowy wzrost i napełnia nas nadzieją.

Ewangelia opowiadająca o przebaczeniu kobiecie cudzołożnej jest szczególnym znakiem Bożego Miłosierdzia. Chrystus mówi tej kobiecie: „Ja ciebie nie potępiam” (J 8, 11). Potępił grzech. Nie usprawiedliwiał jej czynu. Przebaczył grzech, przywrócił jej godność, i wezwał do przemiany życia: „Idź, a od tej chwili już nie grzesz” (w. 11). „Od tej chwili”, teraz – zacznij nowe życie. Nie odkładaj na jutro, na nieokreśloną przyszłość. „Od tej chwili”.

Faryzeusze nie chcieli ratować tej kobiety. Gotowi byli ją kamienować zgodnie z Prawem. Sądzili, że uda się im zastawić pułapkę na Jezusa.

„Jezus nachyliwszy się pisał palcem po piasku” (w. 6). Co pisał? Nie wiemy. Faryzeuszom dał czas do zastanowienia się. „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień” (w. 7). Zaczęli odchodzić. Każdy przypomniał sobie własne grzechy. Jezus uświadomił im, że nie mają prawa rzucać kamieniami na tę kobietę, bo sami są grzeszni. „Nikt cię nie potępił? … Nikt, Panie” (w. 10).

Czy ta kobieta zmieniła swe życie? Możemy sądzić, że tak. Jezus nie tylko uratował jej życie doczesne, jej serce, ale przede wszystkim godność człowieka, godność kobiety, jej wieczność.

Św. Paweł, który spotkał miłosiernego Pana pod Damaszkiem, dokonał całkowitego przewartościowania w swym życiu: „Wszystko uznaję za stratę… dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa” (Flp 3, 8-9). Wyznaje wiarę w moc Jego śmierci i zmartwychwstania. Swoją odpowiedź na Miłosierdzie Boże porównuje do postawy sportowca: „pędzę” „zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wymarzonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa” (w. 14). Życie jest drogą, jest jakby biegiem do mety, którą jest niebo.

W Wielkim Poście Chrystus chce mnie podnieść: „Idź, a od tej chwili już nie grzesz”. Rozważając mękę Zbawiciela na Drodze Krzyżowej, uczestnicząc w rekolekcjach, mogę dojść do postawy: „wszystko uznaję za stratę, bylebym pozyskał Chrystusa”. Wielki Post jest łaską dla małżeństw i rodzin: proszę Boga o przebaczenie, przebaczmy więc sobie nawzajem, pojednajmy się, zacznijmy od nowa.