Logo Przewdonik Katolicki

Zaborcza miłość

Magdalena Korzekwa
Fot.

Najbardziej niezwykła miłość, do jakiej zdolny jest człowiek, to miłość małżonków. Miłość tak mocna i nieodwołalna, że mężczyzna i kobieta dosłownie opuszczają swoich rodziców, by stać się dla siebie najważniejszymi osobami na ziemi!

 

 

Po zawarciu małżeństwa rodzice nadal pozostają dla nich osobami wyjątkowymi, lecz więź z rodzicami może być utrzymywana na tyle, na ile kontakt z rodzicami czy teściami umacnia, a nie osłabia wzajemną miłość małżonków. Dojrzali rodzice pomagają swym dzieciom dorastać do mądrego wyboru małżonka i do założenia szczęśliwej rodziny, ale czynią to poprzez solidne wychowanie, a nie poprzez bezpośrednie ingerowanie w decyzje syna czy córki. Niedojrzali rodzice czynią wszystko, by dorastające dzieci „uchronić" przed miłością, wolnością i odpowiedzialnością.

 

Szczęśliwe dzieci szczęśliwych rodziców

Szczęśliwi i dojrzali rodzice kochają swoje dzieci bezinteresownie. Stają się przez to obrazem miłości Boga do człowieka. W obliczu popadnięcia w niewolę prorok Izajasz zapewnia Izraelitów o tym, że Bóg będzie pocieszał swój lud z taką czułością, z jaką matka pociesza swoje smutne dziecko, gdyż Stwórca kocha człowieka z jeszcze większą czułością niż najlepsza matka. Dojrzali rodzice przyjmują rodzące się dziecko „w ciemno", bezwarunkowo. Nie wiedzą przecież, jak będzie ono wyglądać, jakie będzie miało cechy i uzdolnienia, czy będzie zdrowe, czy będzie podobne do nich, w jaki sposób będzie reagować na ich miłość. Dzień i noc czuwają przy dziecku i okazują mu tysiące znaków czułości i radości. Starają się zapewniać je o tym, że jest ono dla nich bezcennym skarbem. Tacy rodzice stają się dla dziecka bezpiecznym schronieniem w każdej sytuacji. Jeśli są szczęśliwi i dojrzali, to potrafią nie tylko dziecko z miłością przyjąć i mądrze chronić. Potrafią także pozostawiać dorastającemu dziecku coraz większą autonomię, a gdy dorośnie, „wypuścić" je w świat bez lęku! Dojrzali rodzice wiedzą więc, że w trafnym doborze małżonka pomagają synowi czy córce najpóźniej kilkanaście lat… wcześniej: poprzez mądre wychowywanie od dzieciństwa!

 

Uwięzienie zamiast schronienia?

Zupełnie inaczej wobec swoich dzieci postępują ci rodzice, którzy okazują się niedojrzali i nieszczęśliwi. Zamiast być dla syna czy córki bezpiecznym schronieniem i serdecznymi przyjaciółmi, stają się rodzajem emocjonalnego więzienia. Im bardziej rodzice nie radzą sobie z własnym życiem, tym bardziej usiłują zastraszyć swoje dorastające dzieci i wmówić im, że mogą być one szczęśliwe tylko wtedy, gdy pozostaną w domu rodzinnym i gdy z nikim innym się nie zwiążą.

Taką postawę wielu niedojrzałych rodziców zajmuje zwłaszcza wobec córek. Oficjalnie czynią to po to, by uchronić je przed nieszczęśliwym małżeństwem i by chronić przed ewentualnym rozczarowaniem. Faktycznie czynią to po to, by posłużyć się dorastającymi dziećmi do rozwiązywania swoich własnych problemów.

 

Miłość małżeńska przed miłością rodzicielską

Dojrzale kochać swoje dzieci potrafią tylko ci rodzice, którzy każdego dnia od nowa dbają o wzajemną miłość do siebie, gdy nie funkcjonują jedynie mocą przyzwyczajenia czy jak automaty, dla których liczy się jedynie jedzenie, spanie, praca, telewizor. Tylko ci rodzice, którzy – stając się rodzicami – nie przestali być dla siebie małżonkami, nie będą traktować dzieci jak swoją własność. Tylko rodzice, którzy są szczęśliwymi małżonkami, dbającymi o wzajemną, serdeczną miłość między sobą, są w stanie w pogodny sposób pozwolić dorastającemu dziecku na to, by związało się ze swoim małżonkiem jeszcze mocniej niż z nimi.

Taki jest właśnie zamysł Boga i dlatego istnieje sakrament małżeństwa, ale nie istnieje sakrament rodzicielstwa! Dzieci nie są własnością rodziców, którą mogliby posiadać oni i którą mogliby dowolnie dysponować. Nie są też ich „emeryturą" na starość ani ich darmowym domem opieki. Dzieci są dane rodzicom przez Boga pod opiekę, w adopcję miłości. To Bóg, a nie rodzice, zna do końca dzieci i podpowiada im powołanie, czyli najlepszą dla drogę życia doczesnego, która prowadzi do miłości i świętości.

Im bardziej rodzice są ze sobą szczęśliwi jako małżonkowie, tym spokojniej puszczają dorastające dzieci „w daleki świat". I tym chętniej dzieci te wracają do nich z rodziną, którą założą. Im bardziej natomiast rodzice przymuszają dzieci do pozostania przy nich, tym bardziej prowokują je do buntu, niechęci, a nawet do ucieczki z domu. Nikt nie chce przecież przebywać w wiezieniu, na które nie zasłużył.

 

Dzieci na podobieństwo rodziców?

Największym zagrożeniem dla dorastającego syna czy córki są ci rodzice, którzy pragną, aby ich dziecko zrealizowało we własnym życiu te cele czy aspiracje, których im samym nie udało się osiągnąć. Tacy rodzice przymuszają dorastające dziecko do pójścia drogą, którą chcieliby mu narzucić. Tymczasem żadne dziecko nie zostało stworzone na obraz i podobieństwo swoich rodziców ani po to, by zaspakajać ich niespełnione marzenia czy najpiękniejsze nawet aspiracje. Każdy z nas został stworzony na obraz i podobieństwo Boga, który pragnie naszego, a nie swojego szczęścia i który nigdy nie posługuje się nami do osiągnięcia swoich celów!

Dojrzali rodzice wiedzą, że mogą być szczęśliwi tylko wtedy, gdy ich dziecko będzie szczęśliwe. A dziecko może być szczęśliwe jedynie wtedy, gdy ma prawo różnić się od rodziców we wszystkim, z wyjątkiem jednego: dążenia do świętości i do mądrej miłości na wzór Jezusa. Najpiękniej podobne do rodziców są te dzieci, którym rodzice pomagają respektować własną niepowtarzalność.

 

 

 


Bóg wzorem miłości rodzicielskiej

Miłość rodzicielska jest najbardziej bezinteresowną formą miłości w doczesności. Właśnie dlatego sam Bóg porównuje swą miłość do miłości rodzica, który kocha całkowicie bezinteresownie i dlatego pozostawia dorosłemu dziecku zupełną wolność w wyborze swojej niepowtarzalnej drogi życia.

Szczęśliwi rodzice cieszą się, gdy ich syn czy córka zaczyna kochać swego małżonka jeszcze bardziej niż ich samych! Tylko tacy rodzice potrafią wspierać syna czy córkę na nowej drodze życia i stać się szczęśliwymi dziadkami. Tęsknią oni wtedy, gdy syn czy córka wyjeżdża na studia albo do pracy, gdy przeprowadza się do własnego mieszkania i zakłada własną rodzinę. Tęsknią, ale nie boją się o przyszłość swego dorosłego już dziecka właśnie dlatego, że przekazali mu w spadku miłość, mądrość i przyjaźń z Bogiem, czyli coś nieskończenie ważniejszego niż dom, pieniądze, wykształcenie. Gdy ich dorosłe dziecko zakłada własną rodzinę, dojrzali rodzice towarzyszą mu dyskretnie na odległość, zawsze służą pomocą, ale nigdy niczego nie narzucają ani nie usiłują podejmować decyzji za syna czy za córkę. Im więcej rodzice pozostawiają dziecku wolności, tym chętniej ono ich odwiedza i opowiada o swoim samodzielnym już życiu. Ma ono bowiem pewność, że w obliczu pytań czy wątpliwości rodzice zawsze doradzą mu w sposób zgodny z mądrymi zasadami i wartościami. Doradzą, ale niczego nie będą narzucać!

 

 

 

 

 

 

 

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki