Odpust a spowiedź

Czy podczas sakramentu pojednania dostępujemy łaski odpustu?

Witold

„Aby zrozumieć tę naukę i praktykę Kościoła, trzeba zobaczyć, że grzech ma podwójny skutek. Grzech ciężki pozbawia nas komunii z Bogiem, a przez to zamyka nam dostęp do życia wiecznego, którego pozbawienie nazywa się «karą wieczną» za grzech. Każdy grzech, nawet powszedni, powoduje ponadto nieuporządkowane przywiązanie do stworzeń, które wymaga oczyszczenia albo na ziemi, albo po śmierci, w stanie nazywanym czyśćcem. Takie oczyszczenie uwalnia od tego, co nazywamy «karą doczesną» za grzech” – podaje Katechizm Kościoła Katolickiego (KKK 1472).

Sformułowanie „doczesna” nie oznacza jednak, że związana jest ona tylko z życiem ziemskim.

Trzeba dobrze zrozumieć użycie tych dwóch pojęć: „kara doczesna” i „kara wieczna”. Pojęcia „kary”, które jest związane z grzechem, nie możemy rozumieć jako odwetu, zemsty ze strony Boga za popełniony przez nas grzech. Kary nie nakłada żądny zemsty Bóg, ale wypływa ona z samej natury grzechu. Jest ona ukryta w grzechu. To nie Bóg zrywa z nami komunię za karę, ale to w naturze samego aktu grzechu ciężkiego zapisana jest utrata komunii. Myślenie, że Bóg mści się na nas za popełniony grzech, jest bardzo niebezpieczne, ponieważ fałszuje ono obraz Boga, wypaczając pojęcia miłosierdzia i sprawiedliwości.

Kara wieczna darowana jest w rzeczywistości sakramentalnej podczas spowiedzi świętej. Celem i skutkiem tego sakramentu jest pojednanie z Bogiem, ale również z Kościołem i samym sobą (KKK 1469). Pozostała jednak jeszcze kara doczesna. „Chrześcijanin powinien starać się, znosząc cierpliwie cierpienia i różnego rodzaju próby, a w końcu gdy przyjdzie ten dzień, godząc się spokojnie na śmierć, przyjmować jako łaskę te doczesne kary za grzechy” (KKK 1473). Owa „kara” może być darowana za pośrednictwem Kościoła na drodze odpustu, który jest „darowaniem przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod pewnymi, określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła...” (Paweł VI, „Indulgentiarum doctrina”,1).