Apostołowie o Eucharystii

Święci Piotr i Paweł otaczani są wspólnie kultem już od V wieku, a data uroczystości ku ich czci - 29 czerwca - upamiętnia dzień złożenia relikwii obu męczenników w rzymskich katakumbach. Trwający Rok Eucharystii wydaje się dobrą okazją do przywołania refleksji Książąt Kościoła - jak bywają nazywani ci święci - o Najświętszym Sakramencie, który jest centrum kultu chrześcijańskiego.

Ofiara duchowa

Przemyśleń św. Piotra o Eucharystii, tak naprawdę, nie znamy. Z obu listów, które nam pozostawił, oraz jego homilii, zapisanych na kartach Dziejów Apostolskich, można wyłowić jedynie, że Eucharystia była dla niego "ofiarą duchową" (1 P 2,5). Wzywając do zachowania czujności i nadprzyrodzonego życia w Chrystusie, apelował on o budowanie świętego kapłaństwa, "aby przez Jezusa Chrystusa składać ofiary duchowe, miłe Bogu".

Swój list, adresowany do chrześcijan nawróconych z pogaństwa, żyjących w diasporze na terenie Azji Mniejszej, zakończył pierwszy papież wezwaniem do pozdrowienia się "wzajemnym pocałunkiem miłości". Egzegeci podkreślają, że był on praktykowany przez pierwszych chrześcijan podczas Eucharystii jako znak nadprzyrodzonej więzi i jedności wszystkich wiernych w Chrystusie.

Wspólnota Chleba

Św. Paweł zawarł swoje refleksje o Eucharystii w I Liście do Koryntian. Dla niego również jest ona pokarmem i napojem duchowym (1 Kor 10,17), nadającym wartość ludzkim ofiarom.

Obok ewangelistów on także opisał ustanowienie Eucharystii, zaznaczając, że Jezus spożywał Ostatnią Wieczerzę tej nocy, w której został wydany (1 Kor 11,23). Przypominając polecenie upamiętniania tego wydarzenia, wskazał na jego treść: "Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pana głosicie, aż przyjdzie" (1 Kor 11,26).

Apostoł przekazał Koryntianom naukę o Eucharystii, którą "otrzymał od Pana" za pośrednictwem Kościoła; była ona dobrze utrwalona i rozpowszechniona w liturgii sprawowanej przez wspólnotę pierwszych chrześcijan. Codzienne spożywanie chleba przypominało chrześcijanom pamięć Mesjasza, a powtarzanie Jego słów i czynów łączyło ich z tajemniczą obecnością Chrystusa, przekształcając zwykły posiłek w Wieczerzę Pańską. Celebrowanie Eucharystii było więc zespolone z posiłkiem apostolskim wspólnoty, który ją poprzedzał (1 Kor 11,20-34).

Eucharystia jest sakramentem miłości i zjednoczenia w mistycznym Ciele Chrystusa, do którego zostaliśmy włączeni przez chrzest: "Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest udziałem we Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa? Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba". (1 Kor 10,16-17). Jednocząc się przez Komunię z Ciałem Pana i Jego członkami, tworzymy braterską wspólnotę, przezwyciężając odmienności, jakie między nami istnieją (1 Kor 10,14-22). W celebracji Eucharystii cały Kościół, "który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami" (Ef 1,23), ofiarowuje Bogu Ojcu Chrystusa, wraz ze wszystkimi Jego członkami.

Komunia z Chrystusem

Rzeczywista obecność Ciała i Krwi wymaga jednak duchowego przygotowania tych, którzy Eucharystię sprawują i tych, którzy ją przyjmują. Jest to bowiem wejście w Komunię z Ciałem i Krwią Chrystusa (1 Kor 10,16). I dlatego przed Eucharystią należy badać swoje sumienie, czy znajdujemy się w stanie łaski. Kto by tego zaniechał, zasługiwałby na potępienie, bo byłby "winien Ciała i Krwi Pańskiej" (1 Kor 10,16; 11,27-29).

Eucharystia jest wdzięcznością i dziękczynieniem składanym Bogu (1 Tes 3,9; 1 Kor 1,14; Kol 1,12), bo przez nią jednoczymy się z liturgią niebieską "i uprzedzamy życie wieczne, gdy Bóg będzie wszystkim we wszystkich" (1 Kor 15,28).