Św. Malachiasz - 2 listopada

Jego tajemnicze proroctwo zawiera wykaz 111 papieży, od Celestyna II aż po Piotra II Rzymianina, który miałby władać Kościołem w czasach ostatecznych. Czy liczba miejsc na portrety papieży w rzymskiej Bazylice Świętego Pawła za Murami odpowiada ilości pontyfikatów zapowiadanych w tzw. proroctwie Malachiasza? Miał ją poznać w wizji mistycznej, podczas pobytu w Wiecznym Mieście u papieża Innocentego II. Czy jednak jego imię - tłumaczone jako "posłaniec Jahwe" - wystarczająco uwiarygodnia ową przepowiednię? Może to tylko falsyfikat, przypisany mu za sprawą zwolenników kardynała Niccolo Sfondratiego, którego zdołali wynieść pod koniec XVI w. na Stolicę Piotrową jako Grzegorza XIV?

Urodził się ok. 1094 r. w hrabstwie Armagh, znanym jako historyczna siedziba św. Patryka i kolejnych prymasów Irlandii. Naprawdę nazywał się Mael Maedor va Morgair i był synem lektora szkoły klasycznej. Kształcił się pod okiem sławnego mnicha Imara, który po latach został opatem benedyktyńskim. Po przyjęciu święceń kapłańskich żarliwie oddał się posłudze duchowej i wkrótce zyskał uznanie. Został współpracownikiem biskupa Lismone- -Malchusa, a potem współrządcą opactwa Bargor. W 1123 r. przyjął sakrę i został biskupem Connor. Był to czas reform kościelnych, toteż ich zwolennicy zamierzali wynieść go do godności prymasa. Formalnie jednak ów urząd sprawował uzurpator, niejaki Maurycy. Malachiasz, biskup Down, wyruszył więc w 1138 r. do Rzymu, aby wyjednać u papieża paliusz metropolity. Ojciec Święty przyjął go życzliwie, ale paliusza nie otrzymał; został jednak legatem papieskim.

Przyjaźnił się ze słynnym cystersem, św. Bernardem z Clairvaux, który postrzegał Malachiasza jako autentycznego proroka i duszpasterza, skutecznie broniącego wiary przed zalewem pogaństwa. Zmarł w Clairvaux w Zaduszki 1148 r., a kanonizowano go w 1190 roku.