Nasze spotkanie nie może się skończyć...

Każdy dzień naszego obozu to spowiedź św. i Eucharystia pod gołym niebem, wspólne posiłki, poranna gimnastyka, kąpiel w jeziorze i wieczorny Apel. Tak było codziennie, ale udało nam się także bawić podczas podchodów, ogniska, dyskotek, quizów i konkursów, rozegrać turnieje piłki nożnej i siatkowej, zdobyć karty pływackie (30 osób). Podzieleni na grupy o różnych nazwach (np.: "Brygada Boba", "Kosmiczne Bąki"), braliśmy się zarówno za przygotowywanie Mszy św., jak i obieranie ziemniaków czy szorowanie podłogi. Pewnej nocy, po "chrzcie obozowym" wyruszyliśmy na poszukiwanie kogoś, kto ponoć się zgubił... Strachu było co nie miara, a dopiero podczas śniadania okazało się, że to były żarty i dalsza część chrztu - dla wszystkich! Wszystko, co zabawne i co poważniejsze, działo się w cieniu wielkiego krzyża, który postawiliśmy w lesie. Było więc trochę obowiązków, ale przede wszystkim mnóstwo radości, szczęścia i frajdy, które każdemu, a zwłaszcza najmłodszym się należą.

Pan Bóg dał nam dobrą pogodę, zdrowie, całkiem niezły humor i ogromny apetyt. Za to Mu dziękujemy. Trzeba też podziękować naszemu ks. proboszczowi Adamowi Zalesiakowi za to, że dał trochę "urlopu" swoim lektorom, ministrantom i chórkowi. Na koniec wielkie dzięki dla tych, którzy włożyli w ten wyjazd całe swoje serce: naszemu niewidomemu przyjacielowi Heniowi, dalej Leszkowi i Reni, Oli, Zeni, Marcie, Kasi, Wiesi, Oliwce, Sebie oraz ks. Markowi. Udało nam się przeżyć piękne dni z Jezusem i ze sobą, nic więc dziwnego, że wyjeżdżając, wszyscy śpiewaliśmy: "Nasza modlitwa nie może się skończyć, nasze spotkanie nie może się skończyć. Alleluja!"