Ponadczasowe rymy

Stałych bywalców spektaklu Verba Sacra nie była w stanie nawet tak upalna aura, jaka 5 maja br. w Poznaniu panowała, zniechęcić do przybycia do Auli Uniwersyteckiej, aby posłuchać strof jednego z największych elegików rzymskich - Owidiusza.

Jak w swoim komentarzu filologicznym powiedziała profesor dr hab. Krystyna Bartol, miał racje Owidiusz, kiedy w zakończeniu "Metamorfoz", dumnie przepowiedział nieśmiertelność sobie i własnej twórczości. "Metamorfozy" to dzieło, z którym, jak słusznie zauważono, żaden inny utwór, oczywiście z wyjątkiem Biblii, nie może się równać, jeśli chodzi o ilość motywów czerpanych zeń przez literaturę europejską wszystkich epok - stwierdziła prof. Krystyna Bartol. Doskonała krakowska aktorka Anna Polony w typowy dla siebie, dość energiczny, a jednocześnie bardzo ciepły sposób zmierzyła się z utworem w XIX-wiecznym tłumaczeniu, którego dokonał Brunon hrabia Kiciński. Choć Owidiusz stworzył go między 2 a 8 rokiem po narodzeniu Chrystusa, to utwór ten nic a nic nie stracił na lekkości i wdzięku, których według prof. Bartol nie oddaje żadne współczesne tłumaczenie. Anna Polony po mistrzowsku ów wdzięk i lekkość wydobyła z fragmentów tego potężnego dzieła obejmującego w całości 250 mitów, opowiedzianych w ponad dwunastu tysiącach wersetów zebranych w XV księgach. Spotkanie z tak niezwykłą osobowością aktorską jak Anna Polony jest zawsze wyjątkowym przeżyciem. Tym razem okazało się, że również takim przeżyciem było dla Anny Polony spotkanie z publicznością Verba Sacra, bowiem, jak słusznie zauważyła artystka, podczas recytacji obowiązkowego w minionych latach łacińskiego kanonu szkolnego wtórowały jej liczne szepty z widowni. Aktorka chwaliła też organizatorów Verba Sacra za trafną formę przekazywania wielkich tekstów. Podczas tego wieczoru artystce towarzyszyła muzyka G. Haendla oraz G. Bizeta w pięknym wykonaniu Cecylii Matysik grającej na harfie oraz flecistki Barbary Tritt.