Rozmowa z uzależnionym

(...) Mamy w rodzinie alkoholika i chcemy wspólnie porozmawiać z nim, żeby wreszcie udał się na leczenie. Próbowaliśmy już kilka razy, ale on się bardzo skutecznie broni. Zaprzecza temu, jakoby był chory. Mówi, że doskonale potrafi kontrolować picie. Twierdzi, że wmawiamy mu alkoholizm, że to my powinniśmy się leczyć, bo mamy z głową. Wszyscy w rodzinie dobrze wiemy, że tak nie jest. Już go trochę zmiękczyliśmy, ale jeszcze się nie poddaje. Może Ksiądz podpowie, jak rozmawiać z takim człowiekiem?

Julian

Mój Drogi!

Rozmowę trzeba przeprowadzić przede wszystkim życzliwie i serdecznie. Agresja rodzi agresję, atak wyzwala czynności obronne. Ten Wasz krewny musi się fatalnie czuć, skoro cała rodzina tak go przekonuje. Jeśli wszyscy są przeciw niemu, takie „huzia na Józia”, „kupą mości panowie”, to dostarczacie mu kolejnego powodu do sięgnięcia po alkohol.

Rozmowa z kimś, kto jest przekonany o słuszności swego poglądu na siebie i świat, jest niezwykle trudna. Takie też są zazwyczaj rozmowy z pijącymi alkoholikami. Podobnież jednak zachowanie kilku podstawowych zasad umożliwia dotarcie do tej osoby i osiągnięcie zamierzonego celu, czyli podjęcie przez niego leczenia.

Przede wszystkim trzeba taką rozmowę mądrze przygotować. Może to śmiesznie zabrzmi, ale warto napisać sobie przewidywany scenariusz takiego spotkania i kilka razy go przećwiczyć. Chodzi o to, by nie pozwolić wytrącić się z równowagi, by nie działać pod wpływem emocji. Taka rozmowa nie może być upokarzaniem alkoholika, gradem oskarżeń i pretensji, awanturą rodzinną na temat picia, okazją do użalania się na swój los. Musi być konkretna, rzeczowa i pełna życzliwości wobec alkoholika. Tylko troska o niego może być usprawiedliwieniem takiej rozmowy.

Warto, by w takiej rozmowie wzięło udział kilka osób bliskich pijącej osobie i znających fakty o jego piciu. Wzywanie na pomoc autorytetów moralnych, które nie znają tego człowieka, w niczym nie pomoże. Najlepiej, by była to najbliższa rodzina, zwłaszcza ci, którzy cierpią na skutek picia tej osoby. Mogą to być także dzieci, nieraz ich głos najbardziej trafia.

Zaczynamy od powiedzenia tej osobie, że nam na nim zależy. Że rozmawiamy z nim, bo cierpimy, gdy pije, bo jest świetnym człowiekiem, bo go kochamy i nie możemy patrzeć na to, co się z nim dzieje. Nie muszę chyba wyjaśniać, że to musi być szczere. Warto dodać, iż świetnie się z nim czujemy, kiedy jest trzeźwy. To trudne, ale w tej fazie trzeba mu pokazać, że widzimy w nim wiele dobra.

Następny krok to przytoczenie faktów i incydentów związanych z piciem. Powtarzam: faktów. Nie plotek, nie historyjek, tylko wyłącznie faktów. Sucho, rzeczowo, bez oskarżania i pretensji. Można powiedzieć, jak się czuliśmy z pijanymi zachowaniami tego człowieka. Unikajmy jednak wszelkiej oceny i sądzenia. Trzeba bowiem oddzielić „co zrobiłeś” od tego „jaki jesteś”. Nie dopuszczajmy go do dyskusji i usprawiedliwiania się. Grzecznie, ale stanowczo nie pozwólmy delikwentowi zabrać głosu.

Trzeci etap to konkretna propozycja leczenia. Konkretna i stanowcza, nic w rodzaju „a może byś...”. Musi to być raczej „jutro o 17-tej masz być u lekarza”. Bez dyskusji i szans ucieczki. Można na koniec postawić ultimatum. Powinno być realne i powinno dotyczyć czegoś, na czym alkoholikowi naprawdę zależy. Stawiając jednak ultimatum ,musimy być gotowi na zrealizowanie naszej groźby. Nie może to być czcza obietnica.

Oczywiście taką rozmowę można podjąć tylko wtedy, gdy alkoholik jest trzeźwy. Jeszcze raz zachęcam do dobrego przygotowania i bardzo mocno Was proszę, byście tę sprawę mocno i solidnie przemodlili. Wasz wysiłek połączony z łaską Bożą może przynieść zbawienne rezultaty.